ΠΕΡΙ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΟΛΟΚΥΘΟΠΙΤΑ

Αγαπάω την ευθύνη και μένω Ελλάδα

2011-12-11T22:00:00.001+02:00

Εγώ δε θα πω ότι αυτοί που φεύγουν εκτός Ελλάδος διαλέγουν τον εύκολο δρόμο. Εκεί έξω δεν είναι όλα ρόδινα.

Μπορεί σε κάποιους τομείς να είναι πολύ καλύτερα από μέσα, αλλά κάποιος πρέπει να κοιτάζει τη συνολική εικόνα και να λαμβάνει υπόψη όλες τις παραμέτρους.

Είτε μείνεις είτε φύγεις, είναι δύσκολα. Αφού είναι δύσκολα και τα δύο, γιατί να μην επιλέξω να μείνω;

Αν είναι να παλέψω, γιατί να μη παλέψω για τον τόπο μου;

Αν είναι να έχω μία μικρή πιθανότητα να διορθώσω αυτή τη χώρα για το μέλλον των παιδιών μου, γιατί να μην παλέψω;

Μια ζωή μας φταίνε οι άλλοι. Καιρός να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να σταματήσουμε να απέχουμε από τα πολιτικά.

"Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω." - Νίκος Καζαντζάκης

Εγώ επέλεξα να μείνω εδώ και να δημιουργήσω μαζί με τον Ηλία μία εταιρεία, τη HeavyMelon. Η εταιρεία αυτή είναι η πλατφόρμα πάνω στην οποία φτιάχνουμε την πρώτη μας διαδικτυακή υπηρεσία με όνομα taise.me

Θα το παλέψουμε όσο πάει, και ακόμα αν αποτύχουμε θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε.

Your move.

Μέχρι που το συνήθισα και αυτό

2011-10-31T10:19:00.000+02:00

Καθώς άνοιγα την εξώπορτα της πολυκατοικίας με το κλειδί μου, θυμήθηκα την πρώτη φορά που μου εμπιστεύθηκαν οι γονείς μου τα κλειδιά από το πατρικό μου.

Νομίζω ήταν κάποια στιγμή όταν πήγαινα Δημοτικό.

Είναι εκπληκτικό πόσο σημαντικό ήταν να έχω τα δικά μου ολοκαίνουρια κλειδιά. Επί ένα μήνα, κάθε φορά που άνοιγα την πόρτα, αισθανόμουν χαρά καθώς χρησιμοποιούσα το γυαλιστερό κλειδί.

Μέχρι που το συνήθισα και αυτό.

Ώρα να ξεκουραστείς

2011-10-06T05:12:00.000+03:00

Steve Jobs
1955 - 2011

Ευχαριστώ Steve που το αποτέλεσμα της δουλειάς σου μου έδινε την ευκαιρία να νοιώθω το 2011 έτσι όπως ένοιωθα την πρώτη φορά που άνοιγα το κουτί της Amiga μου το 1987.

Ήρθε η ώρα να ξεκουραστείς.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρό παιδί

2011-10-04T01:05:00.001+03:00

Θυμάμαι… όταν ήμουν μικρό παιδί… το βιωτικό επίπεδο δεν ήταν το καλύτερο. Υπήρχαν ελλείψεις σε προϊόντα. Ο θείος μου από τη Γερμανία μας έφερνε μπανάνες το καλοκαίρι και ήταν το γεγονός του μήνα.

Τώρα, δε μας λείπει τίποτα. Ακόμα και η γιαγιά έχει κινητό πλέον. Αν βγεις στο εξωτερικό δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που να μη μπορείς να το βρεις στην Ελλάδα.

Όταν ήμουν μικρό παιδί, όμως, όταν σκόνταφτες στο δρόμο, έτρεχαν από το πουθενά δύο - τρεις άγνωστοι να σε βοηθήσουν. Αν έμενες στο δρόμο με το αυτοκίνητο, σταματούσαν από μόνοι τους οι περαστικοί να ρωτήσουν αν χρειάζεσαι βοήθεια.

Τώρα, έχουμε μπανάνες με το τσουβάλι, αλλά το πνευματικό μας επίπεδο το ψάχνεις με μεγεθυντικό φακό.

Ποιος φταίει και τι μπορώ να κάνω;

2011-05-14T20:35:00.001+03:00

Μερικές φορές περπατώ και βλέπω ηλικιωμένους ή τέλος πάντων μεγαλύτερους από μένα και δίχως να το θέλω αισθάνομαι θυμωμένος απέναντί τους.

Ίσως είναι ανώριμο και λάθος, αλλά δε μπορώ να κάνω διαφορετικά. Αισθάνομαι ότι ένα μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση στη χώρα το έχουν και αυτοί με τη στάση που κρατάνε όλα αυτά τα χρόνια όταν ψηφίζουν, όταν κάνουν δήλωση στην εφορία, όταν επιλέγουν να χτίσουν αυθαίρετα, όταν πληρώνουν φακελάκια (προς πάσα κατεύθυνση), όταν, όταν, όταν.

Άσχετα αν είναι σωστό ή λάθος να αισθάνομαι έτσι, προσπαθώ να σκεφτώ τι μπορώ να κάνω ως πολίτης αυτής της χώρας ώστε όταν κυκλοφορώ (αν) στους δρόμους μερικά χρόνια από τώρα και με βλέπει ένας νέος, να μην αισθάνεται θυμό.

Ό,τι πάρεις 1 Ευρώ

2010-10-16T17:07:00.000+03:00

Σήμερα βρήκα στη πόρτα μου - όπως πάντα - ένα φυλλάδιο για ντελίβερι. Απλώς αυτή τη φορά μου έκανε εντύπωση το μάρκετινγκ που κάνει το συγκεριμένο μαγαζί.

Νομίζω πως υπάρχει κόσμος εκεί έξω που έχει πιάσει το νόημα και ξέρει τι να κάνει για να επιβιώσει και να είναι ανταγωνιστικός... ή όχι; Βασικά... σχεδόν.

Ο συγκεκριμένος λοιπόν, έχει μόνον 12 είδη όλα 1 Ευρώ. Σουβλάκια, αλοιφές, ποτά... όλα 1 Ευρώ. Το μόνο που ζητάει είναι ελάχιστη παραγγελία 5 ευρώ.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Η συγκεκριμένη συνταγή μάρκετινγκ λέει: Λίγα προϊοντα (για να μπορείς να είσαι γρήγορος στην παραγωγή) και φθηνά.

Τι θα έκανα για να το κάνω τέλειο; Εντοπίζω τις εξής ελλείψης:

Δε λέει ποιος είναι και που βρίσκεται.
Δεν εξηγεί πως καταφέρνει και είναι τόσο φθηνός.
Δεν εξηγεί πως παρά την φθήνια του η ποιότητά του είναι υψηλή και πως το καταφέρνει αυτό.

Σχετικά με την τρίτη έλλειψη (αναφορά στην ποιότητα), μπορεί να είναι τόσο σίγουρος που αν απλώς μας αφήσει να δοκιμάσουμε, θα πεισθούμε. Παρόλαυτά, θα έλεγα πως αρχικά θα ήταν καλό να αναφερθεί για να περάσει στους πιθανούς νέους πελάτες του πως τουλάχιστον γνωρίζει ότι η ποιότητα είναι ζήτημα.

Κατά τα άλλα, νομίζω είναι καλή προσπάθεια και ίσως θα μπορούσαν να ακολουθήσουν αυτό το μοντέλο περισσότερα μαγαζιά.

Thundercat

2010-10-16T13:03:00.000+03:00

Αυτό είναι από μία φωτό που τράβηξα το 1999. Αυτό παθαίνεις όταν ξενυχτάς προσπαθώντας να φτιάξεις ένα DLL από το μηδέν που να συνδέει έναν φορολογικό εκτυπωτή με ένα γαλλικό πρόγραμμα και η μόνη βοήθεια που έχεις είναι έναν Γάλλο προγραμματιστή που ξέρει να ακούει Αγγλικά, αλλά δεν ξέρει να μιλάει Αγγλικά και ένα εγχειρίδιο που περιγράφει σε χαμηλό επίπεδο πως να "μιλήσεις" με τον φορολογικό εκτυπωτή μέσω της σειριακής, η λήξη προθεσμίας για παράδοση είναι σε δύο μέρες και ακόμα δεν έχεις τελειώσει :-)

Για όποιον δεν κατάλαβε τα παραπάνω, απλώς απολαύστε το αποτέλεσμα :-)

Υπόψη, πως το Γαλλικό πρόγραμμα το γράφανε σε μία Γαλλική γλώσσα προγραμματισμού. Οι λέξεις κλειδιά και το framework ήταν στα Γαλλικά!!

Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας προγραμματιστής

2010-10-14T06:57:00.000+03:00

Πελάτης

Ναι γεια σας. Θα μπορούσατε να μου φτιάξετε σε ένα μήνα κλώνο του Φαςμπουκ; Βασικά δεν έχω τα 300.000.000 που θα χρειάζονταν. Ξέρετε, λόγω κρίσης. Αλλιώς θα πλήρωνα σίγουρα.

Πιστεύω όμως πως βγαίνει η δουλειά και με κάτι τσίχλες που φύλαγα από τότε που μου τις έφερνε ο παππούς μου κάθε φορά που γυρνούσε από τη δουλειά όταν ήμουν παιδάκι. Έχω μαζέψει πολλές γιατί δεν τις μασούσα.

Πιστεύω πως οι τσίχλες καλύπτουν τα πάντα, εκτός από τα σχόλια στο Φάσεμπουκ. Δε τα χρειάζομαι τα σχόλια όμως, άρα θα βγει το πρότζεκτ.

Πότε ξεκινάμε;

Προγραμματιστής

Είσαι παλτό;!

—
Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το βιβλίο του Νίκου Δήμου, "Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ"

Ζητείται Προγραμματιστής

2010-10-06T23:55:00.000+03:00

Ζητείται προγραμματιστής που να γνωρίζει C, C++, Java, Pascal, Basic, Visual Basic, Locomotive Basic, C#, .NET, HTML, JavaScript, Ajax, Assembly, Excel, Python, Ruby, Prolog, ERP, Web 2.0, Buzz, Buzz, Erlang, Windows, Linux, Unix, DBA, OOP, CSS, Photoshop, MS Office, SQL, Oracle, MSSQL, MySQL, SSH, Networks, LAN, WAN, WiFi και οπωσδήποτε να γνωρίζει από έξω όλα τα switches της εντολής dir στο Command Prompt.

Να μπορεί να κάνει τέλεια ανάλυση των προβλημάτων, να φτιάχνει bug free προγράμματα με τη μία, να το κάνει αυτό δίχως τη συνδρομή του πελάτη (αλλά μυρίζοντας τα δάκτυλά του για το τι θέλει ο πελάτης), να είναι έξυπνος, να είναι self-motivated, και να δουλεύει 12 ώρες τη μέρα.

Επιθυμητά προσόντα να ξέρει να κόβει ταβάνια στο βάψιμο, και αν είναι δυνατόν να γνωρίζει να περνάει σίτες στα παράθυρα.

Θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα η γνώση PDF.

Το περιβάλλον μας είναι από τα καλύτερα της Ελληνικής αγοράς. Ο κάθε προγραμματιστής έχει τουλάχιστον 10 εκατοστά κενό χώρο από τους υπόλοιπους και οι υπολογιστές μας είναι το πολύ 10ετίας.

Απαραίτητο: Πρέπει να είναι απόφοιτος δίχως προϋπηρεσία, γιατί τα λεφτά είναι λίγα... ξέρετε... λόγω της κρίσης. Πρέπει να φέρετε τον δικό σας compiler ή IDE, γιατί δε βρίσκουμε εύκολα άλλο αντιγραφές στην Αγγελάκη.

Επίσης, πρέπει να έχετε οπωσδήποτε δίπλωμα και αυτοκίνητο, γιατί πολλές φορές χρειάζεται να σας στείλουμε στην Πάτρα που έχουμε έναν πελάτη λίγο δύσκολο. Κάθε φορά στέλνουμε άλλον, για να μη τον θυμάται και να έχουμε καλύτερες πιθανότητες να τον καλμάρουμε. Έχει απειλήσει τη ζωή των προγραμματιστών μερικές φορές, αλλά έχει αποδειχθεί πως πρόκειται για λόγια του αέρα, οπότε μη στεναχωριέστε.

Στείλτε άμεσα τα βιογραφικά σας γιατί η θέση έχει κάνει θραύση και ίσως δε προλάβετε. Εδώ και έξι μήνες έχουμε λάβει πάνω από δύο βιογραφικά.

Θα τηρηθεί απόλυτη εχεμύθεια και σειρά προτεραιότητας.

Ο νομοταγής Έλληνας

2010-09-09T02:01:00.001+03:00

Εδώ και καιρό με απασχολεί το εξής οξύμωρο: Η εικόνα ενός Έλληνα που βρίζει το κατεστημένο που αποτελείται από κλέφτες και απατεώνες, αλλά στη συνέχεια περνάει με κόκκινο, δε φοράει ζώνη και πετάει τα σκουπίδια του και τα τσιγάρα του κάτω στο δρόμο. Απαιτεί δηλαδή η πολιτεία να είναι άψογη, η κυβέρνηση, οι πολιτικοί και γενικά οι δημόσιοι λειτουργοί να είναι άψογοι, όμως ο ίδιος όχι.

Ήθελα να γράψω καιρό γι' αυτό το ζήτημα, μέχρι που σήμερα ένας παππούς γείτονας μου έδωσε την ώθηση που χρειαζόμουν.

Έτσι όπως επέστρεφα στο σπίτι μου, βλέπω αυτόν τον παππού γείτονα με ένα παλιό FIAT (μεγάλο μοντέλο) να έχει σταματήσει την κυκλοφορία και να σέρνει τον κάδο που είναι τοποθετημένος μπροστά από την πολυκατοικία που μένω. Ήθελε να πάει τον κάδο απέναντι, δίπλα στον κάδο της απέναντι μεριάς, και να ξεριζώσει τους πασσάλους ώστε να δημιουργήσει μεγαλύτερο χώρο στάθμευσης και τελικά να χωρέσει το αυτοκίνητό του.

Εκείνη την ώρα, αυθόρμητα, μου ήρθε να του την πω για αυτό που κάνει. Αμέσως όμως σκέφτηκα πως θα φανώ παράξενος. Θα πρέπει να του εξηγήσω γιατί του την λέω και το πιθανότερο είναι πως δε θα έβρισκα ανταπόκριση.

Αμέσως μετά, σκέφτηκα μέσα μου πως αισθάνομαι απέχθεια για αυτόν, διότι αντιπροσωπεύει τη σαπίλα του Έλληνα και τον χαρακτήρα που οδήγησε τη χώρα στα σημερινά χάλια.

Όπα, θα μου πείτε, πας καλά; Επειδή μετακίνησε έναν κάδο, του χρεώνεις την κατάντια τη σημερινή; Δε στέκεσαι καλά μου φαίνεται.

Κι όμως. Σκεφτείτε λίγο. Ένας κάδος εδώ, ένα πεταμένο τσιγάρο εκεί. Βάλτε τα όλα μαζί; Ενώστε τα κομμάτια του παζλ.

Σκέψου αυτούς που θα πετάξουν το χαρτί από το παράθυρο, θα μετακινήσουν τον κάδο, θα πετάξουν τη σακούλα έξω από τον κάδο όταν αυτός είναι γεμάτος, θα κάνουν φασαρία σε ώρες κοινής ησυχίας, θα πιάσουν το πεζοδρόμιο με καρέκλες, πάγκους ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται το μαγαζί τους, θα συζητήσουν επί εβδομάδες αν ο νέος αντικαπνιστικός νόμος είναι απαράδεκτος, θα σχολιάσουν τον τροχονόμο που αφαιρεί πινακίδες λέγοντας πως το κάνει για να μαζέψει η τροχαία χρήματα, θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπους να παρακάμψουν μια ουρά ανθρώπων που περιμένουν τη σειρά τους, θα κλέψουν την εφορία, θα κλέψουν όταν χτίζουν το σπίτι τους, θα χτίσουν παράνομα, δε θα φορέσουν τη ζώνη ασφαλείας ή το κράνος τους, δε θα σταματήσουν σε μία διάβαση για να περάσει ο πεζός, θα τρέξει πάντα πάνω από το όριο ταχύτητας, θα κινηθεί με το αυτοκίνητο στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης όταν έχει μποτιλιάρισμα, θα αφήσουν τα σκουπίδια τους και τα αποτσίγαρα τους στην παραλία, δε θα πάνε το αυτοκίνητό τους για έλεγχο στο ΚΤΕΟ μέχρι να φτάσει στο απροχώρητο, θα κόψουν αμίαντο δίχως να λάβουν τις απαραίτητες προφυλάξεις για τον πληθυσμό γύρω τους, θα ζητήσουν ρουσφέτι, θα ψηφίσουν με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον και όχι το συλλογικό, θα δωροδοκηθούν, θα σου πουλήσουν ληγμένα τρόφιμα, θα σου μαγειρέψουν με σάπιες πρώτες ύλες και άλλα πολλά.

Ένας ποταμός δε δημιουργείται από τεράστιες βρύσες που τρέχουν άφθονο νερό. Πολλά ρυάκια που τρέχουν αργά ανάμεσα στις πέτρες, στα βουνά, ενώνονται για να δημιουργήσουν μεγαλύτερα ρυάκια και αυτά με τη σειρά τους μικρά ποταμάκια, για να ενωθούν και αυτά και να φτιάξουν ένα μεγάλο ποτάμι.

Έτσι όλοι μας, σαν σταγόνες σαπίλας, ενωνόμαστε μας και δημιουργούμε την κοινωνία και τη χώρα που μας αξίζει.

Έτσι... λίγη τροφή για σκέψη. Αφιερωμένο σε όλους όσους κατακρίνουν τους άλλους μονίμως και δε κάθονται ποτέ να κρίνουν τον εαυτό τους.

Περί ριζικών αλλαγών στην Παιδεία

2010-08-07T17:19:00.000+03:00

Πριν μερικές μέρες διάβασα σε εφημερίδες και μπλογκ σχετικά με τα νέα μέτρα που ανακοινώθηκαν για την Παιδεία. Ειδικότερα, ήθελα να σταθώ στις απουσίες.

Πριν αρχίσω να ωρύομαι ας δοκιμάσω να είμαι αντικειμενικός. Λέει η ανακοίνωση πως μετά την ανακοίνωση των βάσεων θα ανακοινωθούν και άλλες ριζικές αλλαγές για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μέχρι εδώ καλά. Να δω το "ριζικές αλλαγές" και να μη το πιστέψω.

Πριν όμως ανακοινωθούν αυτές οι αλλαγές, ανακοινώθηκε το εξής:

"Σε δραστική μείωση του ορίου των απουσιών για τους μαθητές θα προχωρήσει το υπουργείο Παιδείας, όπως προανήγγειλε η υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου." (Πηγή: http://enet.gr , Άρθρο: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=190914)

Δεν ξέρω πως φαίνεται αυτό σε εσάς, αλλά προσωπικά μου φαίνεται λίγο κοροϊδία. Κόβεις τις απουσίες, που είναι ένα εργαλείο για τα παιδιά που τα βοηθάει να μην γίνουν φυτά από τη βαρεμάρα στο Λύκειο, δίχως να φροντίσεις πρώτα να φτιάξεις ένα Λύκειο που να είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον.

Πήγα στο Λύκειο πριν αρκετά χρόνια και ομολογώ πως οι αδικαιολόγητες απουσίες με έσωσαν τότε από το να πάθω μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, λόγω υπερβολικής βαρεμάρας σε συνδυασμό με επαναλαμβανόμενο καταναγκασμό παρακολούθησης καθηγητών που στην καλύτερη περίπτωση είχαν υποστεί λοβοτομή. Αν δεν ήταν οι απουσίες, που με βοηθούσαν να διατηρώ ένα σταθερό ρυθμό αποχής από τους χειρότερους καθηγητές (εντάξει υπήρχαν και κάποιες εξαιρέσεις) δεν ξέρω τι θα ήμουν σήμερα.

Κάποια παιδιά που δεν έκαναν κοπάνες, λόγω πίεσης από το σπίτι, στο τέλος του Λυκείου, περπατούσαν με απλανές βλέμμα, με μειωμένο IQ και δίχως καμία όρεξη για τη ζωή. Ένας γνωστός μου είχε ξεχάσει και το όνομά του. Ένας άλλος, δε θυμόταν ποιο επάγγελμα είχε αποφασίσει να ακολουθήσει. Το είχε αποφασίσει στο Γυμνάσιο (το οποίο ήταν σε ελαφρώς καλύτερη μοίρα) αλλά το μαρτύριο του Λυκείου τον έκανε να το ξεχάσει.

Με την ευκαιρία, θέλω να ευχαριστήσω τις δορυφορικές καφετέριες γύρω από τα σχολεία για το κοινωνικό έργο που επιτελούν όλα αυτά τα χρόνια.

Για να σοβαρευτώ και λίγο (πάνω από 4 σοβαρές προτάσεις καίγομαι)... Κατά τη γνώμη μου, πρέπει πρώτα να διορθωθεί αυτό το κακό που συμβαίνει στα Λύκεια (μέσα βάζω σύστημα, καθηγητές, ύλη, τα πάντα), Α Μ Ε Σ Α, και στη συνέχεια, μαζί σας, μειώστε και τις επιτρεπόμενες απουσίες.

Τώρα είναι σαν να βλέπεις το αποτέλεσμα μιας ασθένειας και να προσπαθείς να το διορθώσεις, αντί να θεραπεύσεις την ίδια την ασθένεια.

Τι να πω... καλή τύχη στο Υπουργείο αν και πλέον δεν πιστεύω πως θα έχουμε ποτέ σωστή Παιδεία.

5 συμβουλές για να φάτε πολλά κρέατα

2010-08-02T23:59:00.000+03:00

Έχει λίγες ημέρες που γύρισα από διακοπές. Παρακάτω βλέπετε ένα από τα γεύματα που ψήσαμε όσο ήμασταν εκεί:

Παρακάτω ακολουθούν 5 συμβουλές για να φάτε όσο περισσότερα κρέατα μπορείτε:

1 - Περιμένετε μέχρι να έρθουν τα κρέατα στο τραπέζι

Συνήθως κατά τη διάρκεια του ψησίματος, βγαίνουν διάφοροι μεζέδες. Δεν αγγίζετε τίποτα, αλλά αντιθέτως περιμένετε να έρθουν όλα τα κρέατα στο τραπέζι. Αν φάτε ή πιείτε πριν τα κρέατα, θα μειώσετε τη χωρητικότητα του στομάχου και θα χορτάσετε πριν την ώρα σας.

2 - Τρώτε μόνο κρέατα

Όταν με το καλό έρθουν τα κρέατα στο τραπέζι, τρώτε μόνο κρέατα. Τίποτα άλλο, σαλάτες, πίτες, ψωμί, τίποτα. Όχι ποτά, όχι αναψυκτικά. Λίγο νερό επιτρέπεται για να κατεβάσετε το κρέας αμάσητο.

3 - Τρώτε πολύ γρήγορα

Το μυστικό στην ποσότητα είναι η ταχύτητα. Τρώτε γρήγορα και καβατζώνετε πάντα μερικά κρέατα στο πιάτο σας για να μη προλάβουν οι υπόλοιποι.

4 - Δε μασάτε

Το παίζετε καρχαρίες. Μασάτε το κρέας τόσο, όσο χρειάζεται για να μη κολλήσει στο λαιμό σας. Σαν αποτέλεσμα, κερδίζετε χρόνο και παράλληλα ξεγελάτε τον εγκέφαλό σας ο οποίος θα χρειαστεί μεγαλύτερες ποσότητες για να πάρει χαμπάρι ότι φάγατε.

5 - Συνεχίζετε παρά τη δυσφορία

Αν νοιώσετε ένα φούσκωμα, είναι ψευδαίσθηση. Αν συνεχίσετε να τρώτε, ο οργανισμός θα εκκρίνει διάφορες ουσίες που θα σας κάνει να ξεπεράσετε την πρώτη αυτή προειδοποίηση. Θα περάσετε στο επόμενο επίπεδο που θα σας επιτρέψει να φάτε ακόμα περισσότερο. Με κίνδυνο βέβαια να πεθάνετε από το φαγητό, αλλά σίγουρα θα αξίζει τον κόπο, αφού θα έχετε κερδίσει όλη την παρέα σε ποσότητα κρέατος.

Σημείωση: Αν πάθετε ζημιά ακολουθώντας τις συμβουλές μου, μη αρχίσετε να με κατηγορείτε.

Ηθική υπό όρους;

2010-06-13T03:34:00.000+03:00

Προχθές εκεί που τα'πινα με κάποιον κολλητό μου... ωχ συγνώμη παρασύρθηκα. Εννοούσα, προχθές εκεί που οδηγούσα και πλησίαζα ένα φανάρι που μόλις είχε γίνει κόκκινο, πέρασε σαν σίφουνας ένα αυτοκίνητο δίπλα μου, πλησίασε τη διασταύρωση, έλεγξε ο οδηγός το δρόμο δεξιά και αριστερά και πέρασε παράνομα το κόκκινο.

Ο οδηγός πάρκαρε 30 μέτρα πιο κάτω και βγήκε με το πάσο του πηγαίνοντας σε κάποια πολυκατοικία. Άρα, δεν ήταν κάτι επείγον, σκέφτηκα. Εμείς οι Έλληνες στην πλειοψηφία μας δε θα δίναμε μεγάλη βαρύτητα σε μια τέτοια πράξη, συνέχισα να σκέφτομαι. Ίσως πολλοί από εμάς να χαλαρώνουμε την ηθική μας όταν πλησιάζουμε στο σπίτι.

Τι θα γίνονταν αν τηλεφωνούσα την αστυνομία καταγγέλλοντας το γεγονός; Θα έδινα όλα τα στοιχεία του και θα ζητούσα από την τροχαία να τον τιμωρήσει. Θα ήμουν σωστός πολίτης; Θα ήμουν καρφί;

Δε βαριέσαι, σκέφτηκα, αποκλείεται να μπορείς να καταγγείλεις κάποιον στην Ελλάδα που πέρασε με κόκκινο και δεν τον έχει δει η ίδια η τροχαία. Άραγε τι γίνεται σε άλλες χώρες; Οι οδηγοί φοβούνται και δεν παρανομούν έτσι ή είναι απλώς πιο ηθικοί;

Δε βαριέσαι; Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Εκείνη τι στιγμή όμως, μου πέρασε μια περίεργη σκέψη από το μυαλό. Πως θα αντιδρούσα αν ήξερα ως δια μαγείας, πως ο συγκεκριμένος οδηγός, σε 15 χρόνια από τώρα, θα περάσει με κόκκινο ξανά (διότι το συνηθίζει) και θα τύχει να χτυπήσει το παιδί μου και να το σκοτώσει;

Ξαφνικά ένοιωσα μεγαλύτερο θυμό από ό,τι αρχικά, που γράφουμε τους βασικούς κανόνες οδηγικής συμπεριφοράς στην Ελλάδα εκεί που δε πιάνει η μελάνη. Ένοιωσα ακόμα καλύτερα που ενώ είμαι 4 το πρωί στο φανάρι της γειτονιάς μου, περιμένω να ανάψει πράσινο, ξέροντας ότι δεν πρόκειται να περάσει κανένα αυτοκίνητο.

Όποτε, λοιπόν, δεν ξέρετε ακριβώς που να τοποθετήσετε τα ηθικά σας όρια, σκεφτείτε τη συγκεκριμένη υπό αμφισβήτηση πράξη σαν να επρόκειτο να επηρεάσει σοβαρά κάποιον που αγαπάτε πολύ. Θα δείτε πως τα πράγματα αλλάζουν εντελώς στο μυαλό σας.

Εφορία το μεγαλείο σου

2010-06-10T09:58:00.000+03:00

Είμαι από τους πρώτους που άρχισαν να κάνουν ηλεκτρονικά τη δήλωση στο Taxis. Όταν ακόμα έτρεχε δοκιμαστικά σε έναν server που κάποια στιγμή έκλεισε λόγω φόρτου. Ήταν ένας τρόπος να βρω έξοδο στην καταπίεση που δημιουργεί στους πολίτες αυτής της χώρας, η γραφειοκρατία και το κατεστημένο που θεωρεί πάντα τον πολίτη πρώτα απατεώνα και αν αποδειχτεί στη συνέχεια, έντιμο.

Έτσι όταν οι φίλοι μου με θεωρούσαν τρελό που εμπιστευόμουν μια από τις πρώτες ηλεκτρονικές υπηρεσίες που απευθύνονταν σε πολίτες, εγώ χαιρόμουν που βοηθούσα το κράτος να εκσυγχρονιστεί, ανοίγοντας λογαριασμό στο www.taxisnet.gr

Για μένα ήταν επανάσταση. Που ακούστηκε; Να κάνεις δήλωση, και απλά να κρατάς τα δικαιολογητικά στο σπίτι; Ήταν έτη φωτός μπροστά η συγκεκριμένη υπηρεσία. Στις αρχές χρειάστηκε να κάνω κάποιες ερωτήσεις. Επανάσταση και η υποστήριξη της υπηρεσίας. Έστελνα email, έπαιρνα απάντηση μέσα σε μία ημέρα και μάλιστα με λόγο ευγενικό! Επανάσταση.

Μερικά χρόνια μπροστά, η υπηρεσία εξακολουθεί κατά τη γνώμη μου να είναι η καλύτερη ηλεκτρονική υπηρεσία του Δημοσίου. Οι άνθρωποι πίσω από αυτή, από μαρτυρία φίλου μου, εξακολουθούν να είναι ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Η ίδια η υπηρεσία σαν εφαρμογή έχει εξελιχθεί αρκετά.

Μέχρι να χρειαστεί να σου επιστρέψουν χρήματα άνω των 1500 Ευρώ. Εκεί σταματάνε όλα. Τα τελευταία χρόνια, είμαι ελεύθερος επαγγελματίας. Παρέχω υπηρεσίες πληροφορικής ως προγραμματιστής και κάθε φορά που κόβω απόδειξη παροχής υπηρεσιών, πρέπει να παρακρατείται φόρος 20% από το ποσό που χρεώνω και να αποδίδεται στην Εφορία κατά τη διάρκεια όλου τους οικονομικού έτους. Αυτό αν και φαίνεται λίγο περίεργο, τελικά βοηθάει πολύ τον φορολογούμενο ώστε να μη του έρθει μαζεμένο το ποσό φορολογίας στο τέλος του έτους. Στο τέλος, απλώς γίνεται η εκκαθάριση και αν χρωστάς πληρώνεις, αν έφτασαν οι παρακρατήσεις και σε καλύπτουν μπορεί να πάρεις και χρήματα πίσω.

Εγώ λοιπόν ανήκω στην περίπτωση που παίρνω κάποια χρήματα πίσω. Το κακό όμως είναι πως τα χρήματα αυτά υπερβαίνουν το όριο, πέρα του οποίου θεωρείσαι απατεώνας και πρέπει να αποδείξεις ότι δεν είσαι ουσιαστικά ελέφαντας. Το λέω αυτό, διότι η διαδικασία που θα σας περιγράψω μπορεί να αυτοματοποιηθεί, αφού όλα τα στοιχεία υπάρχουν σε διάφορες Δημόσιες ή Ιδιωτικές υπηρεσίες/επιχειρήσεις. Όταν περνάς λοιπόν αυτό το όριο, τότε παύει να ισχύει η πρόοδος (Taxis) και πέφτουμε πίσω στην εποχή του μεσαίωνα (Εφορία).

Πρέπει να εκτυπώσεις όλα τα δικαιολογητικά σου, το Ε1, Ε2, Ε3 και ό,τι άλλο δήλωσες ηλεκτρονικά, να τα πακετάρεις και να τα πας στην Εφορία αυτοπροσώπως, να τα καταθέσεις και να περιμένεις πότε οι Εφορίες θα πάρουν κάτι καταστάσεις (προφανώς από την Αθήνα) για να γίνει έλεγχος με το χέρι, παρακαλώ, ώστε να πεισθούν ότι δεν είσαι ελέφαντας και να σου επιστρέψουν το ποσό που δικαιούσαι.

Πρώτο πρόβλημα: Αν είναι να σου δώσουν μέχρι 1500 Ευρώ είσαι έντιμος. Αν είναι να σου δώσουν 1501, είσαι απατεώνας και καλείσαι να αποδείξεις ότι δεν είσαι. Λύση: Δεν πρέπει να υπάρχει όριο. Πρέπει να υπάρχει αυτοματοποίηση των διασταυρώσεων.

Δεύτερο πρόβλημα: Το Taxis δεν ανήκει στην Εφορία ή τέλος πάντων δεν είναι μέρος της. Όταν παύεις να καλύπτεσαι από το Taxis και πέφτεις στα χέρια της Εφορίας, τότε ό,τι έχεις κάνει στο Taxis δεν είναι προσβάσιμο από την Εφορία. Πρέπει δηλαδή να εκτυπώσεις το Ε1, Ε2 και Ε3 και να τους το σερβίρεις ο ίδιος σου. Αυτό έπαθα και εγώ σήμερα. Πήγα να δώσω όλα τα χαρτιά μου, αλλά ο άχρηστος δεν φαντάστηκα ότι θα μου ζητήσουν αυτά που δήλωσα στο σύστημά τους. Δηλαδή, όταν λέω "σύστημά τους", ο λόγος που λέει. Λύση: Ό,τι δήλωσα υπάρχει στις βάσεις δεδομένων τους. Ας τα πάρουν μόνοι τους από εκεί.

Το πρόβλημά μου σήμερα ήταν πως ενώ πήγα, χρειάζεται να ξαναπάω να δώσω και αυτά που δήλωσα ήδη. Όμως με την ευκαιρία θέλω να πω πως όλο το σύστημα πάσχει οικτρά. Αν θέλει η σημερινή κυβέρνηση να γλιτώσει χρήματα και να μειώσει τη γραφειοκρατία θα πρέπει να αρχίσει να εμπιστεύεται την Πληροφορική. Να εντάξει ΟΛΟΥΣ όσους δηλώνουν το παραμικρό σε ένα ενιαίο σύστημα που θα απαλλάξει τους πάντες από το να μαζεύουν δικαιολογητικά και να εκτυπώνουν αυτά που δηλώνουν ήδη για να τα πάνε στην Εφορία.

Δίνω παραδείγματα:

Παίρνω δικαιολογητικά από την Τράπεζα. Αντί να τα στέλνει σε μένα, να πάνε ηλεκτρονικά στην Εφορία.
Βεβαιώσεις παρακράτησης από τους πελάτες μου. Είναι αστείο. Οι πελάτες μου πηγαίνουν στην Εφορία και καταθέτουν το ποσό. Δηλαδή έλεος. Χρειάζεται μετά να μου δώσουν γραπτή βεβαίωση και να την πάω και εγώ στην Εφορία όταν κάνω τη δήλωση. Ελπίζω να καταλαβαίνετε πως δε χρειάζεται να σχολιάσω.
Τα ποσά που δηλώνω σαν εισόδημα, τα δηλώνω και σε συγκεντρωτικές καταστάσεις πελατών/προμηθευτών. Έλεος, να τα πάρουν από εκεί και να τα διασταυρώσουν από εκεί. Τι με φωνάζουν εμένα. Να με φωνάξουν μόνο αν έχω πρόβλημα.
ΦΠΑ το ίδιο
Πόσα και τι παιδιά έχω; Να τα πάρουν από τα ληξιαρχεία.

Αυτά είναι λίγα παραδείγματα. Πιστεύω πως αν κάτσουν κάτω και το δούνε σοβαρά, ο πολίτης δε θα χρειάζεται να δηλώνει ο ίδιος του τίποτα. Η δήλωσή του θα χτίζεται αυτόματα ανάλογα με τις συναλλαγές που κάνει κατά τη διάρκεια του έτους. Αν θέλετε, μου δίνετε εμένα τα 1.000.000 που φημολογείται ότι κόστισε η σελίδα της Βουλής (που είναι και άχρηστη στην τελική) και σας φτιάχνω εγώ το σύστημα.

Κλείνοντας θέλω να πω πως οι πολίτες πρέπει να θεωρούνται έντιμοι αρχικά και μόνον όταν υπάρχει πρόβλημα να καλούνται για διευκρινίσεις. Η Πληροφορική να χρησιμοποιηθεί στο έπακρο και να μη θεωρείται πως ανοίγει παράθυρα λόγω έλλειψης ασφάλειας. Είδαμε και με τους χειρωνακτικούς ελέγχους που πήγε η χώρα. Αυτός ο μεσαίωνας πρέπει να τελειώσει. Όλοι μας πρέπει να το απαιτήσουμε με τη ψήφο μας. Αντί να ψηφίζουμε για να μπει ο κανακάρης μας στο Δημόσιο, να ψηφίζουμε για να βελτιώσουμε τις ζωές μας. Συμπολίτες μου, ξυπνάτε.

Ποδηλατόδρομοι Θεσσαλονίκης Ριβίζιτιντ

2010-04-07T14:15:00.000+03:00

Είχα γράψει παλαιότερα για τους ποδηλατοδρόμους στη Θεσσαλονίκη και πόσο περίεργα τοποθετημένοι είναι για τους οδηγούς αυτοκινήτων σε μερικά σημεία. Τελευταία άρχισα να κάνω ποδήλατο ξανά.

Παίρνω το 15 ετών ποδήλατό μου και ξεκινάω από τη Νεάπολη μέχρι το Μουσικό Μέγαρο και πίσω. Από το ύψος της Εγνατίας με Δωδεκανήσου πιάνω ποδηλατόδρομο μέχρι το Μέγαρο. Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ ωραία η αίσθηση. Πέρα από τις γκρίνιες τελικά, το ότι υπάρχουν είναι πάρα πολύ καλό.

Κάνει κάποιος άλλος ποδήλατο κοντά σε αυτή τη διαδρομή;

Άχρηστα τμήματα προσωπικού

2010-01-12T09:47:00.001+02:00

Φτάνει μια αγγελία χθες από μια εταιρεία. Αρχίζω να διαβάζω. Κάτι με ενοχλεί και στο τέλος επιβεβαιώνεται η υποψία μου πως πρόκειται για άλλη μια απρόσωπη, copy/paste αγγελία με όλα τα κλισέ που συνήθως βάζουν οι Ελληνικές εταιρείες.

Φτάνω όμως στο τέλος και τότε πείστηκα πως πρόκειται για εντελώς άσχετους: Το email που δίνανε για να στείλεις τα βιογραφικά τους είχε domain name το όνομα του provider. Π.χ. uselessHR@otenet.gr

Ας ξαναδώσω δωρεάν τις συμβουλευτικές υπηρεσίες μου (έχω μπει μέσα μιλάμε): Αγαπητές εταιρείες, αν θέλετε να ονομάζεστε σοβαρές εταιρείες, μπορείτε άνετα με λίγα ευρώ ανά έτος να δεσμεύσετε ένα domain name της προκοπής και να μη χρησιμοποιείτε αυτό που σας έδωσαν όταν βάλατε ιντερνέτ (Internet στα Ελληνικά).

Όσο για την αγγελία; Αν κάθε φορά που διάβαζα τη φράση "Ανταγωνιστικό πακέτο αποδοχών, Δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης και Συνεχής Εκπαίδευση" μου δίνανε 1 Ευρώ, τώρα θα ήμουν στις Μπαχάμες και θα ικανοποιούσα το κνησμό μου.

Γιατί είμαι χοντρός;

2009-12-23T14:45:00.000+02:00

Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί είμαι χοντρός. Είμαι 110 κιλά ενώ θα έπρεπε να είμαι γύρω στα 90-95. Το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί. Τίποτα. Εντάξει, θα μου πεις, είσαι χοντρός γιατί τρως. Ναι σύμφωνοι. Γιατί όμως τρώω περισσότερο από όσο πρέπει;

Στην αρχή υπέθεσα πως είναι κληρονομικό. Μετά είπα φταίει ο τρόπος ζωής μου και η εργασία μου (καθιστική).

Σήμερα, όμως, μου ήρθε αναλαμπή! Δε φταίει τίποτα από τα παραπάνω. Θυμήθηκα όταν ήμουν μικρός, πως διάβαζα Ποπάυ. Στο κόμικ αυτό, ο ήρωάς μου δεν ήταν ο Ποπάυ αλλά ο Πόλντο. Εκείνος ο χοντρός που κυκλοφορούσε συνέχεια με ένα δίσκο γεμάτο χαμπουργκερ τα οποία τα καταβρόχθιζε ένα πίσω από το άλλο με μια μπουκιά; Ναι, εκείνος λοιπόν. Θυμάμαι που ονειρευόμουν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω και έρχονταν ο Πόλντο στο μυαλό μου.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί τρώω 3 χαμπουργκερ στη καθισιά και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Χμμμ.

Πρέπει να αλλάξω ήρωα όμως.

Δήμος Θεσσαλονίκης FAIL!

2009-11-03T01:12:00.000+02:00

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης κάνει μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα δίκτυο ποδηλατοδρόμων στο κέντρο. Δε μπορώ να πω παρά ένα μπράβο γι' αυτό.

Όμως, για όνομα του Θεού και της Παναγίας ή όποιου άλλου πιστεύετε... Τα διαχωριστικά που οριοθετούν και ξεχωρίζουν το δρόμο από τον ποδηλατόδρομο δε φαίνονται το βράδυ στην Πολυτεχνείου και είναι δολοφονικά τοποθετημένα στην αρχή της Γιαννιτσών αφού περάσεις τη διασταύρωση από Πολυτεχνείου.

Συγνώμη από τους αναγνώστες που δε μπορούν να ταυτιστούν λόγω του υπερβολικά τοπικού χαρακτήρα αυτής της ανάρτησης, αλλά πιστέψτε με, είναι μια κοροϊδία η δημιουργία του ποδηλατόδρομου σε εκείνο το σημείο. Καταρχήν, κόντεψα να σκοτωθώ με το αυτοκίνητο αφού τη μια είσαι σε δρόμο και μόλις περάσεις τη διασταύρωση, βρίσκεσαι σε ποδηλατόδρομο που δε φαίνεται. Σκεφτείτε τώρα να περνούν και ποδήλατα. Δε θέλει πολύ για να πέσει ένα αυτοκίνητο επάνω τους.

Αν διαβάζει (που τέτοια τύχη) κάποιος από το Δήμο, παρακαλώ να το δοκιμάσει ο ίδιος με αυτοκίνητο, το βράδυ. Είναι εγκληματικό αυτό που έγινε. Αφού ξοδεύτηκαν που ξοδεύτηκαν χρήματα για να γίνουν οι ποδηλατόδρομοι, δεν μπορούσαν να βάλουν κάτι που να ξεχωρίζει το βράδυ; Τόσο πιο ακριβό θα ήταν; Έλεος.

Δήμος Θεσσαλονίκης FAIL!

Πλάκα με κάνεις;

2009-10-21T10:19:00.000+03:00

Τελευταία, όπως φαντάζομαι συμβαίνει και σε σας, μου τηλεφωνούν περίπου μία με δύο φορές το μήνα από διάφορες εταιρείες τηλεφωνίας για να με ρωτήσουν διάφορα στοιχεία καθώς και να προσπαθήσουν να μου πουλήσουν την σούπερ ντούπερ προσφορά τους.

Μια από αυτές είναι και η HOL. Η συγκεκριμένη μου τηλεφώνησε 4 φορές για το ίδιο ακριβώς προϊόν. Χθες λοιπόν μου τηλεφωνούν άλλη μια φορά και ενώ τις προηγούμενες φορές άκουγα με υπομονή πριν πω "όχι ευχαριστώ", τώρα βιαζόμουν και το είπα κατευθείαν μόλις άκουσα "γεια σας, τηλεφωνώ από την HOL".

Κατακεραυνώνομαι όμως με την εξής φράση της τηλεφωνήτριας: "Μα δε θέλετε να ακούσετε τι έχω να σας πω;".

Της εξηγώ, "Όχι, δε θέλω να ακούσω για 5η φορά αυτό στο οποίο έχω ήδη απαντήσει όχι 4εις φορές."

Εντ λο εντ μπιχόλντ (και έκπληκτος, για όσους δε γνωρίζουν την Ελληνική) ακούω τη συμπαθέστατη κατά τα άλλα τηλεφωνήτρια να μου λέει: "Μα δε σας πήρα εγώ τις άλλες φορές"...

Γουάτ δε φακ!! Πλάκα με κάνεις κυρά μου; Τη HOL δεν εκπροσωπείς; Νομίζεις ότι ξόδεψα το σάλιο μου για να πληγώσω τον εγωισμό σου; Πιστεύεις ότι με ενδιαφέρει η ύπαρξή σου τόσο πολύ ή μήπως πιστεύεις πως επειδή μου τηλεφώνησες εσύ πρέπει να ξεχάσω όλες τις άλλες φορές που μου τηλεφώνησαν, και να ακούσω προσεκτικά τι έχεις να μου πεις;

Αντί να τραβάς τα μαλλιά σου για το πόσο χαμένη είσαι που εργάζεσαι σε έναν οργανισμό που δεν ξέρει τη διαφορά μεταξύ μάρκετινγκ και παρενόχλησης, μου λες ότι εσύ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ μου τηλεφώνησες αυτή τη φορά;

Αυτό ήταν, δε μπόρεσα να εργαστώ άλλο μετά από αυτό που άκουσα. Μάλιστα σκέφτηκα σε κάποια φάση να ρωτήσω μήπως ήταν κανένα υψηλόβαθμο στέλεχος της HOL, οπότε θα εξηγούνταν γιατί έπρεπε να την ακούσω. Ήταν πολύ σημαντική φαίνεται. Αλλά δε μπορούσα να μιλήσω άλλο διότι το σαγόνι μου είχε πέσει στο πάτωμα και δεν κουνιόταν άλλο. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να βγάλω κάποιους ήχους "ΟΥγκχα χο" και να κλείσω με δυσκολία το ακουστικό. Μετά κάθισα στον καναπέ και έμεινα εκεί μερικές ώρες μέχρι να ενεργοποιηθεί ξανά ο εγκέφαλός μου και να δώσει σήμα στο σαγόνι μου να κλείσει.

Ντισκλέημερ: Πριν προσπαθήσετε να μου εξηγήσετε ότι προφανώς η τύπισσα ήταν από κάποια άλλη εταιρεία την οποία προσέλαβε η HOL και απλώς εκτελεί τα καθήκοντά της, να σας πω πως δε με ενδιαφέρει από τη στιγμή που ξεκινάει με τη φράση: "Γεια σας τηλεφωνώ από την HOL" και όχι "Γεια σας τηλεφωνώ από μια άχρηστη εταιρεία μάρκετινγκ που προσέλαβε η HOL και δεν έχουμε ιδέα πως να κερδίσουμε πελάτες για τη HOL διότι δεν ξέρουμε πως να σημειώσουμε σε ένα μπλοκάκι πόσες φορές τηλεφωνήσαμε στον ίδιο πελάτη για το ίδιο προϊόν μέσα στο μήνα, ή αν δεν ήμασταν εμείς, πάλι άχρηστοι είμαστε που δεχτήκαμε να πάρουμε τη δουλειά δίχως συμφωνία αποκλειστικής σχέσης με την HOL ώστε να κάνουμε σωστό μάρκετινγκ.... μήπως θέλετε να ακούσετε για την σούπερ ντούπερ προσφορά μας;"

Όχι!

Δεδομένη γνώση

2009-10-21T01:02:00.001+03:00

Η ενασχόλησή μου με το Διαδίκτυο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990. Βέβαια τότε δεν υπήρχε ακριβώς με τη μορφή που υπάρχει τώρα. Καμία σχέση. Εκεί που θέλω να σταθώ όμως είναι πως ακολούθησα όλα τα στάδια εξέλιξής του.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι που με κάνει να μπορώ να κινηθώ τόσο άνετα στο Διαδίκτυο ή το γεγονός ότι είναι μέρος της δουλειάς μου. Αυτό που δεν μπορώ εύκολα να αντιληφθώ, όμως, είναι πως βλέπει το Διαδίκτυο ένας (ανεξαρτήτως ηλικίας) που προσπαθεί να το χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά.

Προχθές βοήθησα ένα παιδί μιας φιλικής οικογένειας να εγκαταστήσει τη σύνδεσή του στο Διαδίκτυο για πρώτη φορά. Το ίδιο έκανα την περασμένη εβδομάδα και για ένα συγγενή μεγαλύτερης ηλικίας. Ο συγγενής μου ζήτησε να του εξηγήσω τι μπορεί να κάνει στο Διαδίκτυο. Κόλλησα!

Όλα αυτά τα πράγματα που θεωρώ δεδομένα και που είναι πλέον αναπόσπαστη και αυτόματη γνώση μου, δε μπορούσα να τα εξηγήσω εύκολα. Δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Για κάθε πρόταση που σκεφτόμουνα να εκστομίσω, έπρεπε να κάνω τόσες παρενθέσεις για εξηγήσεις όσες σχεδόν ήταν και οι λέξεις που απάρτιζαν την πρόταση.

Τελικά, κατάφερα να ξεκαθαρίζω το ομιχλώδες τοπίο του συγγενή. Αυτό που έχει για μένα σημασία, όμως, είναι πόσα πράγματα θεωρώ δεδομένη γνώση ενώ τελικά δεν είναι ακόμα και σήμερα.

Έχοντας τη διάθεση να εξηγήσω όλες τις λεπτομέρειες (λάθος μου) μπέρδευα τελικά τον συγγενή μου. Έπρεπε λοιπόν να μείνω στα απολύτως απαραίτητα. Ακολουθεί χαρακτηριστικός διάλογος από πολλούς παρόμοιους που είχα μέχρι να το καταλάβω αυτό :-)

Εγώ: Ανοίγεις τον browser και πηγαίνεις... (διακοπή από το συγγενή)

Συγγενής: Τι είναι browser

Εγώ: Είναι η εφαρμογή πλοήγησης στο Διαδίκτυο

Συγγενής: Πλοήγησης;

Εγώ: Βασικά, δε πειράζει, άστο, πηγαίνεις Έναρξη > Internet και μετά γράφεις ό,τι θέλεις να ψάξεις να βρεις σε εκείνο το κουτάκι κάτω από τα μεγάλα πολύχρωμα γράμματα που γράφουν Google.

Αλλαγή στυλ του ιστολογίου

2009-10-20T05:33:00.000+03:00

Αγαπητοί αναγνώστες συγνώμη. Έχω τρελαθεί τελευταία να αλλάζω στυλ στο blog. Δε μπορώ να βρω κάτι που να μου αρέσει. Τελικά αφήνω αυτό και βλέπουμε.

Επίσης, έχω βγάλει και τις διαφημίσεις. Σκέφτηκα τα εξής: 1) Για κάποιο λόγο έβγαζε σχεδόν πάντα άσχετες διαφημίσεις σε σχέση με το περιεχόμενο των αναρτήσεών μου (είμαι σίγουρος ότι κάπως ρυθμίζονταν αυτό αλλά βαριέμαι να ψάχνω) και 2) Τo blogging δεν είναι η κύρια ασχολία μου, συνεπώς το κοινό μου είναι μικρό, συνεπώς δεν είχε κάποιο νόημα να έχω διαφημίσεις.

Ας δούμε τι θα φέρει η συνέχεια. Σας χαιρετώ για την ώρα.

Απίστευτη ταχύτητα... ή μήπως όχι;

2009-10-17T21:09:00.000+03:00

Γράφω αυτή την ανάρτηση διότι έπαθα κάτι και μου φάνηκε αρκετά αστείο. Ως γνωστό στον κύκλο μου μπορώ και σερφάρω διότι είμαι πελάτης της Forthnet. Έχω το Forthnet 2play, το οποίο παρέχει έως 24 Mbps απεριόριστο ADSL. Βέβαια εγώ μέχρι στιγμής το μόνο "απεριόριστο" που έχω νοιώσει είναι απεριόριστο εκνευρισμό για την απίστευτη αστάθεια στις ταχύτητες που πιάνω.

Πριν φάω καμιά μήνυση γιατί μη ξεχνάμε στην Ελλάδα είμαστε όπου η ελευθερία του λόγου είναι περίεργη έννοια, να προφτάσω να πω πως η Forthnet δε φταίει. Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι λέει "έως 24 Mbps" οπότε δε νοιώθω εξαπατημένος. Επίσης, το πιθανότερο είναι ότι φταίω εγώ, τα καλώδια μου, ο υπολογιστής μου, ο router μου ή η καλωδίωση της πολυκατοικίας μου.

Έχοντας ξεμπερδέψει με τα των μηνύσεων, να σας πω τι έπαθα προχθές. Ξεκίνησα κανονικά να εργάζομαι στον υπολογιστή μου. Ήξερα πως σε λίγη ώρα, θα γίνονταν προγραμματισμένη διακοπή ρεύματος στην περιοχή που μένω, αλλά το ξέχασα εκείνη τη στιγμή. Μετά από λίγη ώρα, άρχισε η σύνδεσή μου στο Διαδίκτυο να "πετάει". Μιλάμε για απίστευτες ταχύτητες. Δεν τις είχα δει ποτέ. Σκέφτηκα, λες η Forthnet τελικά να βρήκε τρόπο να βελτιώσει τις ταχύτητες; Πάνω στη σκέψη αυτή, ξαφνικά, κλείνουν τα πάντα.

Υπόθεση: Μάλλον, η απώλεια ρεύματος ήταν σταδιακή σε όλη την περιοχή. Σαν αποτέλεσμα, οι συνδέσεις πέθαιναν σταδιακά αφήνοντας περισσότερο bandwidth στους υπόλοιπους. Όλα αυτά, μέχρι να κοπεί το ρεύμα και σε εμάς. :-)

Συμπέρασμα: Στην Ελλάδα αν ζεις, πρέπει να είσαι επιφυλακτικός και να μη παίρνουν τα μυαλά σου αέρα με κάθε βελτίωση που σου τυχαίνει. Μάλλον είναι τυχαία και πρόσκαιρη.

Να μαλώσω ή να αγνοήσω;

2009-10-11T22:36:00.000+03:00

Κάθε μέρα, μπορώ να βρω 10 λόγους να συγχυστώ και να μαλώσω. Ο ασυνείδητος ή εγωιστής ή επιθετικός οδηγός, μια συναλλαγή με το Δημόσιο, μια συναλλαγή με έναν υπάλληλο που βαριέται τη ζωή του σε μια ιδιωτική επιχείρηση, ένας συνεργάτης στη δουλειά μου, ένας πελάτης, ένα τηλεφώνημα προώθησης κάποιου προϊόντος ή υπηρεσίας, ένας ένοικος στην πολυκατοικία μου και ένα σωρό άλλες καταστάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, μπορώ να μαλώσω άσχημα. Υπήρξε μάλιστα μια περίοδος στη ζωή μου, όταν ήμουν νεότερος, που μάλωνα σχεδόν κάθε μέρα. Με τον καιρό έμαθα πως δεν αξίζει τον κόπο. Οι λόγοι για τους οποίους δεν αξίζει τον κόπο είναι οι εξής:

Δε θα σταματήσουν ποτέ τα παλτά (αυτοί δηλαδή που θα σε εκνευρίζουν με τα λόγια τους, τη στάση τους, τις πράξεις τους και γενικότερα τη συμπεριφορά τους).
Ακόμα και αν μαλώσεις, δε θα καταφέρεις να τους κάνεις να αλλάξουν. Πάντα θα πιστεύουν πως αυτοί έχουν δίκιο, και εσύ πάντα θα πιστεύεις πως εσύ έχεις δίκιο.
Ξοδεύεις την αδρεναλίνη σου, γεμίζεις αρνητική ενέργεια και φθείρεσαι ψυχικά και σωματικά για κάτι που ουσιαστικά δεν έχει νόημα. Ακόμα και ικανοποίηση να νοιώσεις βγάζοντας την οργή σου, θα είναι πρόσκαιρη. Όταν ηρεμείς νιώθεις άσχημα.

Αντί να μαλώνω προσπαθώ να αγνοώ εντελώς αυτό που γίνεται γύρο μου. Κοιτάζω τη δουλειά μου και συνεχίζω. Κερδίζω μεταξύ άλλων και χρόνο, αφού δεν αναλώνομαι σε χρονοβόρες κόντρες.

Προσοχή όμως! Πρέπει όντως να αγνοήσετε αυτό που συμβαίνει και όχι να κρύψετε ότι σας ενοχλεί. Πρέπει να φτάσετε στο σημείο να μη σας ενοχλεί καθόλου. Φυσικά, ο καθένας μπορεί να επιλέξει τι τον ενοχλεί και τι όχι.

Δεν υποννοώ πως πρέπει να γίνουμε παθητικοί αποδέκτες οποιασδήποτε κατάστασης. Φυσικά, αν κάποιος προσπαθήσει να μου κάνει κακό, ενεργά, τότε τον πήρε και τον σήκωσε. Απλώς προτείνω από τα 100 πράγματα που μας εκνευρίζουν να επιλέξουμε κάποια με τα οποία μπορούμε να συμβιβαστούμε. Έτσι θα βελτιώσουμε και τη ζωή μας ολίγον.

Δοκιμάστε το. Νομίζω θα εκπλαγείτε από το πόσο πιο χαλαροί θα είστε μέσα στην ημέρα.

Τα παιδιά μπορούν να μάθουν διαφορετικά

2009-09-26T22:01:00.001+03:00

Σκεφτόμουν τη συζήτηση που γίνεται για την παιδεία μας και στέκομαι συνέχεια στο πόσο βαρετό είναι το σχολείο. Ακόμα και τώρα, 35 χρόνων, παρόλα τα καθημερινά προβλήματα που έχω ως ενήλικας, αν μου έλεγες: "Θα ήθελες να γυρίσεις πίσω στο σχολείο;" η απάντηση είναι αρνητική. Τόσο βαρετά ήταν.

Για να μη γράψω ολόκληρο βιβλίο, θα σταθώ σήμερα μόνον σε ένα σημείο: Η παιδεία μας βασίζεται τυφλά και αποκλειστικά στα βιβλία που δίνει αρχικά στους μαθητές κάθε σχολικό έτος και τους ζητάει να τα μάθουν απ' έξω. Επιπλέον, δε μαθαίνει ποτέ στους μαθητές πως να μαθαίνουν και πως να ξεχωρίζουν το καλό περιεχόμενο από το κακό. Αυτό θα τους έλεγα, αν με ρωτούσαν τι θα ήθελα να αλλάξει περισσότερο στην παιδεία μας σήμερα.

Βάζω στη συζήτησή μας το ιντερνέτι: Πηγαίνει λοιπόν ένα παιδί μια μέρα στο σχολείο και τυχαίνει να είναι η μέρα που μαθαίνουν τι είναι το PI (π). Το εξηγεί ο καθηγητής, το λέει και το βιβλίο. Έρχεται στο σπίτι και θέλει να μάθει περισσότερα ή να βρει μια εξήγηση που να ταιριάζει στον τρόπο που μαθαίνει εκείνο καλύτερα. Ψάχνει μερικές σελίδες στο Google, και δεν του αρέσει μέχρι που βρίσκει μια που σε συνδυασμό με ό,τι άλλο διάβασε ή άκουσε σήμερα, του ξεκαθαρίζει την έννοια αυτή μια και καλή.

Άρα, πλέον, τα παιδιά μας έχουν μια ευκαιρία που δεν την είχαμε εμείς στα χρόνια μας. Να βρίσκουν εξηγήσεις που ταιριάζουν περισσότερο στον τρόπο που αυτά μαθαίνουν καλύτερα. Το σχολείο δεν μπορεί εύκολα (έως καθόλου) να προσεγγίσει κάθε μαθητή ξεχωριστά. Ακολουθεί μια κοινή γραμμή και όποιος τύχει να καταλάβει, κατάλαβε. Όταν όμως το παιδί μας ψάχνει ενεργά κάτι στο Διαδίκτυο, θα σταθεί στην πληροφορία που θα το κάνει να καταλάβει το θέμα.

Ο ρόλος μας λοιπόν αυτή την εποχή δεν είναι να κάτσουμε δίπλα στο παιδί μας και να του λύσουμε τις ασκήσεις που του βάζουν τυφλοσούρτη στο σχολείο. Ο ρόλος μας είναι να κάτσουμε μαζί και να του μάθουμε πως να μαθαίνει μόνο του.

Εκπαιδευτικά βιντεο χρήσης GMail στο We Go Web

2009-09-26T11:45:00.004+03:00

Για όσους δε γνωρίζουν, είμαι προγραμματιστής. Υπάρχει ένα πρόβλημα όμως με τους φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Δίχως τη διάθεση να τους χλευάσω, δεν είναι εύκολο να κατανοήσουν ακριβώς το επάγγελμά μου. Δεν ξέρουν ακριβώς τι κάνει ένας προγραμματιστής, οπότε όταν προσπαθούν να σκεφτούν σε τι θα τους ήμουν χρήσιμος, ο εγκέφαλός τους βρίσκει αυτόματα ό,τι μοιάζει περισσότερο στο στερεότυπο "προγραμματιστής" και το γνωρίζουν ήδη.

Ο εγκέφαλος δεν μπορεί να μη δώσει μια απάντηση, ακόμα και αν αυτή είναι λάθος. Ακόμα και αν κάτι είναι ανεξήγητο, ο εγκέφαλος προσπαθεί να το εξηγήσει με κάτι φανταστικό. Βλέπετε: φαντάσματα. Το φαινόμενο περιγράφεται καλύτερα στο εξής παράδειγμα: Ένα μικρό κοριτσάκι βλέπει για πρώτη φορά μια σαύρα και λέει στο μπαμπά του: "Μπαμπά, κοίταξε ένα δεινόσαυρο!" και όταν ο μπαμπάς ρωτάει "Είσαι σίγουρη ότι είναι δεινόσαυρος;", το κοριτσάκι απαντάει "Εεχμμ, λάθος έκανα, κροκόδειλος εννοούσα!". Το κοριτσάκι, είχε δει δεινόσαυρο στα κινούμενα σχέδια και κροκόδειλο σε ντοκιμαντέρ, αλλά ποτέ σαύρα. Όταν πρωτοείδε σαύρα, ο εγκέφαλος μπόρεσε να δώσει μια απάντηση διότι η σαύρα ταίριαζε σε άλλες εικόνες που είχε ήδη καταγράψει.

Έτσι, οι γνωστοί μου με μπερδεύουν μερικές φορές με ένα από τα παρακάτω:

Λογιστής
Τεχνικός υπολογιστών
Τεχνικός δικτύων
Γραφίστας
Καθηγητής πληροφορικής
Ηλεκτρολόγος
Ειδικός τηλεπικοινωνιών
Ειδικός εγκατάστασης Connex
Ειδικός αναστάσεως 10τούς υπολογιστή που έχει να χρησιμοποιηθεί 5 έτη.

Ένα από τα συχνότερα αιτήματα των γνωστών μου είναι να τους ανοίξω email στο ιντερνέτι. Εγώ καλοπροαίρετος και διατεθειμένος να βοηθήσω όπως πάντα, τους ανοίγω. Έχω παρατηρήσει, όμως, πως ενώ τους ανοίγω τη μια στιγμή, καιρό μετά τα ίδια άτομα μου ζητάνε να τους ανοίξω ξανά. Στο μεταξύ είχαν αδρανήσει και ξέχασαν μέχρι και το ίδιο το email. Εγώ από την άλλη δεν είναι δυνατόν να θυμάμαι όλα τα email που ανοίγω στους φίλους μου.

Με αφορμή το We Go Web, σκέφτηκα να ξεκινήσω μια σειρά από εκπαιδευτικά βίντεο δημιουργίας και χρήσης λογαριασμού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Η προσπάθεια We Go Web ξεκίνησε από την Ειρήνη Βουτσκόγλου και υποστηρίζεται από αρκετούς. Μια από τις κατηγορίες περιεχομένου του We Go Web είναι και αυτή της εκπαίδευσης νέων χρηστών. Το We Go Web φυσικά στοχεύει σε πολλά περισσότερα, αλλά μεταξύ άλλων είναι και ένα μέρος που μπορεί να φιλοξενήσει υλικό σαν και αυτό που ξεκίνησα να δημιουργώ.

Αποφάσισα, λοιπόν, να ξεκινήσω μια σειρά εκπαιδευτικών βίντεο χρήσης του GMail, τα οποία μπορείτε να βρείτε στο κανάλι του WeGoWeb.

Έτσι αν οι φίλοι σας μπερδεύουν τη δουλειά που κάνετε και σας ζητούν να τους ανοίξετε ένα email, μπορείτε πλέον να τους παραπέμψετε στα εκπαιδευτικά αυτά βίντεο.

Συμπεριφορά τηλεφωνικού κέντρου υποστήριξης

2009-09-10T12:53:00.000+03:00

Σκέφτηκα σήμερα να κάνω ένα δωράκι σε όσες εταιρείες θέλουν να ωφεληθούν. Θα δώσω δωρεάν μια συμβουλή και όποιος θέλει την ακολουθεί.

Μου έχει τύχει το εξής σενάριο:

[Τηλεφωνώ στο τηλέφωνο τεχνικής υποστήριξης μιας εταιρείας που ας πούμε παρέχει υπηρεσίες παροχής πατατών (δε χρειάζεται να χρησιμοποιήσω πραγματικό παράδειγμα, διότι η πλειοψηφία τους έτσι λειτουργεί, οπότε την ονομάζω πατατοπάροχο)]

ΤΥ (Τεχνική Υποστήριξη): (Αυτόματο μήνυμα) Ευχαριστούμε που μας καλέσατε. Πιέστε 1 - Για πατάτες Νευροκοπίου , 2 - Για ειδικές πατάτες, 3 - Για πατάτες με ειδικές ρίγες μόνο από τη μια μεριά, 4 - Για πατάτες που αν τις κόψετε έχουν τρεις κύκλους με νερά μέσα τους, 5 - Αν δεν καταλάβατε τι πατάτες κατεβάζετε από εμάς περιμένετε λιγουλάκι διότι όλες οι γραμμές μας είναι απασχολημένες. Ίσως φιλοτιμηθεί κάποιος να σας απαντήσει, αν δεν πίνει καφέ αυτή την ώρα ή δεν κάνει μασάζ τη συνάδελφό του ή δεν είναι στη τουαλέτα ή δεν είναι πνιγμένος στη δουλειά επειδή η εταιρεία μας δεν πιστεύει στο άφτερ σέηλς εξπίριενς (στα Ελληνικά: after sales experience) και φυσικά δεν έχει προσλάβει επαρκές προσωπικό τηλεφωνικής υποστήριξης.

(Μετά από 20 λεπτά μουσικής που όχι μόνο δεν άλλαξε ποτέ εδώ και 10 χρόνια, αλλά είναι κακογραμμένη και γεμάτη ηχητικά παράσιτα και διακοπές)

ΤΥ: Μητσάρας Καραμητσάρας πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;

Εγώ: Ξέρετε η υπηρεσία που αγόρασα από εσάς ενώ μου είπατε ότι θα κατεβάζει 24 πατάτες το δευτερόλεπτο, αυτό κατεβάζει μόνο 6 στην καλύτερη περίπτωση. Μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε να διαπιστώσουμε αν χωράει βελτίωση;

ΤΥ: Ναι τι μάρκα πατατιέρα έχετε;

Εγώ: ΠατάταSys

ΤΥ: Τσεκάρετε το Α, το Β, το Γ, το Δ, το Ε, το Ζ, το Θ

(Αφού έχω φτάσει στο Γ μετά από 15 λεπτά και αφού έχουν ειπωθεί διάφορα που βοήθησαν στην κατανόηση του προβλήματος... πέφτει η γραμμή!)

Τηλεφωνώ λοιπόν, ξανά, για να ακούσω το ίδιο λέημ (στα Ελληνικά lame) μήνυμα, να περιμένω άλλα 20 λεπτά και αυτή τη φορά να το σηκώσει ο Βαγγελάρας Καραπαπαδοπουλάρας, ο οποίος δεν έχει καμία ιδέα για το πρόβλημά μου, δεν ξέρει τις λεπτομέρειες που συζητήθηκαν πριν και πρέπει να τα πω γρήγορα φοβούμενος μήπως επειδή βρέχει εκείνη την ώρα στην Κίνα, θα πέσει η τηλεφωνική γραμμή εδώ.

Λύση (δε χρεώνω)

Το πρόβλημα είναι πως το προσωπικό τεχνικής υποστήριξης παίρνει ψίχουλα. Ο λόγος που παίρνει ψίχουλα είναι διότι η εταιρεία γράφει τους πελάτες της εκεί που δε πιάνει η μελάνη. Δηλαδή, δεν την ενδιαφέρει αν εγώ έχω πρόβλημα αφού έχω αγοράσει την παπατουπηρεσία της. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να αγοράσω την πατατουπηρεσία. Δεν την ενδιαφέρει, διότι η αλλαγή από τον έναν πατατοπάροχο στον άλλον, ας πούμε πως δεν είναι η ίδια εμπειρία με αυτή ενός μασάζ σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων που είναι δωρεάν διότι χθες έτυχε να στείλεις ένα SMS στον ραδιοφωνικό σταθμό που κλήρωνε 5 τέτοια μασάζ.

Τι σχέση έχει το φθηνό προσωπικό με το ότι η υπηρεσία τους σαξ (στα Ελληνικά sucks ή είναι για τα μπάζα); Βλέπετε, οι τεχνικοί αυτοί δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν μια πατάτα από ένα πορτοκάλι, οπότε ακολουθούν όλοι κάποιες λίστες με κοινά προβλήματα και λύσεις, τις οποίες μάλιστα δεν ξέρουν και πολύ καλά διότι ο μέσος χρόνος εργασίας τους σε αυτές τις θέσεις δε ξεπερνάει το 6μηνο. Τόσο χρειάζονται για να καταλάβουν ότι η δουλειά τους δε τους δίνει καμία ευχαρίστηση, διότι το μόνο που ακούνε συνέχεια είναι θυμωμένους πελάτες, που τους βρίζουν και ζητούν το όνομά τους για να τους καταγγείλουν στον προϊστάμενο.

Επίσης, ο πατατοπάροχος δε δίνει λεφτά για εκπαίδευση του φθηνού προσωπικού, διότι αν ήταν να δώσει λεφτά, έπαιρνε και ακριβό προσωπικό από τη πρώτη στιγμή.

Πως λοιπόν μπορεί κάποιος να πάρει πολύ μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς; Αλλάζοντας την εμπειρία που έχει ένας πελάτης *ΑΦΟΥ* αγοράσει ένα προϊόν.

Τα βήματα που προτείνω είναι τα εξής:

Πρόσληψη ατόμων που ξέρουν το αντικείμενο ή αν δεν το ξέρουν, το μαθαίνουν με εκπαίδευση.
Εκπαίδευση των ατόμων αυτόν ώστε να καταλάβουν πως είναι σε θέσεις κλειδιά για την εταιρεία, διότι από τη συμπεριφορά τους εξαρτάται πόσο μερίδιο θα έχει η εταιρεία από την αγορά.
Πρόσληψη ικανού αριθμούν ανθρώπων ώστε να μειωθεί ο χρόνος αναμονής.
Όταν τηλεφωνώ, θα απαντάει ένας άνθρωπος κατευθείαν και όχι μια μηχανή. Πρώτο μέλημά του θα είναι να εντοπίσει ποιος πελάτης είμαι (ID) και αν ισχύει το τηλέφωνο (κινητό ή σταθερό) που έχει η εταιρεία στα αρχεία της.
Αν πέσει η γραμμή, τότε, ο ίδιος άνθρωπος θα πρέπει να επικοινωνήσει μαζί μου κατευθείαν. Δε χρειάζεται να ξαναπάρω εγώ. Μάλιστα, είναι καλό να το λέει από την αρχή στον πελάτη ώστε να εδραιωθεί ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας.
Η διαδικασία που ακολουθείται, καταγράφεται από τον τεχνικό ώστε αν χρειαστεί να ξαναπάρω αργότερα, να μη κάνω τα ίδια βήματα ξανά.
Αν δε λυθεί το πρόβλημα και χρειάζεται κάτι άλλο, θα πρέπει η εταιρεία να επικοινωνήσει ξανά μαζί μου για να δει την πρόοδο.
Αν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα, θα πρέπει να επιμείνει ο ίδιος τεχνικός μέχρι να λυθεί.

Πιστεύετε πως αυτό είναι πιο ακριβό σχήμα; Ξανασκεφτείτε το.

Γιατί με ξυπνάτε;

2009-09-08T07:58:00.000+03:00

Εδώ και μέρες αισθάνομαι μια κινητικότητα γύρω μου. Χθες ανακάλυψα ότι γίνονται εκλογές αρχές Οκτώβρη και είμαστε σε προεκλογική περίοδο!

Γιατί με ξυπνάτε;

Τώρα, πρέπει να σκεφτώ ξανά, πιο κόμμα να ψηφίσω. Δύσκολη απόφαση; Να ψηφίσω ΝΔ; Θα κάνει αυτή τη φορά τις βαθιές τομές ή όχι; Να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ; Θα έχουμε καμιά διαφορά ή θα βάλει ακόμα περισσότερους στο Δημόσιο; Να ψηφίσω ΚΚΕ; Αν βγει άραγε θα φύγουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ; Να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως όσο αποφασίζουν ποιος θα είναι ο αρχηγός, θα αυξηθεί το έλλειμμα; Να ψηφίσω ΛΑΟΣ; Αν θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη πίσω, γιατί όχι; Να ψηφίσω κάποιο άλλο μικρότερο κόμμα; Δεν ξέρω τι άλλα κόμματα υπάρχουν και τι πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν. Να ρίξω άκυρο/λευκό/αποχή; Οι ειδήσεις λένε ότι είναι χαμένη κίνηση.

Οούυυφ. Κουράστηκα ήδη. Μάλλον θα πάω στην κάλπη, θα αρχίσω να ξεφυλλίζω τα ψηφοδέλτια και θα ψηφίσω βάσει της στιγμιαίας επιλογής. Συνήθως αυτό στηρίζεται σε πρόσωπα/ονόματα, αφού διαβάζοντας τον αρχηγό κάθε κόμματος, επιλέγεις αυτόν που σου κάνει "κλικ".

Άντε φτάνει τώρα... πολύ ασχολήθηκα με τα πολιτικά. Ας γυρίσω πίσω στον κόσμο μου.

Απαγόρευση καπνίσματος

2009-07-02T02:18:00.003+03:00

Χθες ήταν η πρώτη ημέρα απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους κλειστούς χώρους πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Όλα αυτά που ακούω τελευταία από τους καπνιστές, ότι δήθεν είναι ρατσισμός και άλλα παρόμοια καλούδια, δεν είναι σοβαρά.

Έχω να πω τα εξής:

Όχι, δεν είναι μαγκιά να καπνίζεις.

Όχι, δεν είναι ρατσισμός να απαγορεύεται να μολύνεις τον αέρα που αναπνέουν οι γύρω σου.

Όχι, δεν είναι καλύτερος ο καφές με ένα τσιγάρο, διότι αν δοκιμάσεις να τον πίνεις δίχως τσιγάρο θα καταλάβεις επιτέλους τη γεύση του.

Όχι, μπορείς τελικά να το κόψεις διότι όλα είναι στο μυαλό.

Όχι, εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε μάγκες που δεν εφαρμόζουμε τους νόμους. Αν τελικά ο νόμος δεν ευδοκιμήσει, δε θα είμαστε μάγκες, αλλά θα έχουμε δείξει για άλλη μια φορά σε όλο τον κόσμο πόσο άχρηστοι είμαστε.

Όχι, δεν έπρεπε να υπάρχουν εξαιρέσεις από το νόμο.

Πως να σωθεί ο Ελεύθερος Τύπος και όχι μόνο

2009-06-24T12:14:00.006+03:00

Διαβάζω και ακούω στα ραδιόφωνα τις τελευταίες ημέρες για τη διακοπή λειτουργίας του Ελεύθερου Τύπου (ΕΤ). Εκεί που οδηγούσα, άκουγα στο ραδιόφωνο να λένε πόσο χάλια είναι το σκηνικό των εφημερίδων και πόσο μέσα μπαίνουν οι επιχειρηματίες που ασχολούνται με τις εφημερίδες και όλα τα γνωστά.

Σκεφτόμουν λοιπόν πως μια λύση θα μπορούσε να είναι η επένδυση σε εφημερίδες που εκδίδονται εξολοκλήρου ηλεκτρονικά στο Διαδίκτυο. Πως θα βγάζουν χρήματα θα με ρωτήσετε και ευλόγως. Ως γνωστόν, ειδικότερα σε άτομα που ασχολούνται με επιχειρήσεις στο Διαδίκτυο, υπάρχουν μεταξύ άλλων οι παρακάτω τρόποι:

Έσοδα από διαφημίσεις
Έσοδα από συνδρομές
Έσοδα από άλλου τύπου υπηρεσιών που θα μπορούσαν να παρέχονται από αυτά τα μέσα (για παράδειγμα προσωποποιημένες τοπικού χαρακτήρα ειδήσεις, ανοιχτή δημοσιογραφία από το κοινό κλπ.)
Ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί για πρώτη φορά το μυαλό του ανθρώπου.

Καταλαβαίνω πως αυτή τη στιγμή ο συνολικός αριθμός Ελλήνων χρηστών στο Διαδίκτυο σε όλο το κόσμο, ίσως να μην είναι ικανός να συντηρήσει μια εφημερίδα με τη μορφή που είναι τώρα. Καταλαβαίνω, πως ακόμα και διέξοδο στο Διαδίκτυο να έβρισκε μια εφημερίδα, πολλές θέσεις εργασίας από αυτές που υπάρχουν στην παραδοσιακή μορφή της, θα ήταν άχρηστες. Όμως, όσο δύσκολα και αν χωνεύεται, τα πράγματα στην ιστορία του ανθρώπου έτσι εξελίσσονταν πάντα. Κάποια επαγγέλματα έσβηναν και κάποια άλλα δημιουργούνταν. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Το πρόβλημα δημιουργείται κυρίως όταν οι επιχειρηματίες αργούν να καταλάβουν ότι η πλατφόρμα επάνω στην οποία λειτουργεί η επιχείρησή τους αρχίζει να πεθαίνει.

Εξάλλου, αν συγκρίνει κανείς την παραδοσιακή μορφή της επιχείρησης μιας εφημερίδας σε σχέση με ένα μοντέλο εντελώς βασισμένο στο Διαδίκτυο, θα διαπιστώσει πως τα έξοδα μειώνονται δραματικά. Ιδίως αν οι επιχειρηματίες δεν πιστέψουν πως χρειάζεται να αναπτυχθούν εντυπωσιακές Διαδικτυακές σελίδες με επένδυση πολλών Ευρώ... διότι όντως δε χρειάζεται κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Προσωπικά, έχω σταματήσει να αγοράζω εφημερίδες και περιοδικά εδώ και χρόνια. Εντάξει, λόγω επαγγέλματος το Διαδίκτυο είναι το δεύτερο σπίτι μου. Καταλαβαίνω πως ένας συμπολίτης μου — που αν ερωτηθεί τι είναι browser, στην καλύτερη περίπτωση θα απαντήσει το Google, αν δε νομίζει ότι τον έβρισες — δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης και συνεπώς δε θα μπορούσε να ξέρει πως μπορεί να ενημερωθεί εναλλακτικά μέσω Διαδικτύου από τους ίδιους δημοσιογράφους που παλαιότερα διάβαζε στα έντυπα μέσα. Πάραυτα, τίποτα δεν αλλάζει το γεγονός πως η τεχνολογία και η κοινωνία εξελίσσεται και πως όποιος αντιστέκεται κινδυνεύει να χάσει το τρένο.

Και... εσείς εκεί στην παραδοσιακής μορφής τηλεόραση μη γελάτε... έρχεται και η δική σας σειρά.

Για να γυρίσω λοιπόν σε αυτό που έλεγα: Παρότι δεν αγοράζω εφημερίδες ή περιοδικά, δε θα έλεγα όχι σε μια εφημερίδα εξολοκλήρου ηλεκτρονική ακόμα και με συνδρομή (η οποία φυσικά δε θα αντιστοιχούσε στην τρέχουσα τιμή μιας παραδοσιακής εφημερίδας διότι δεν είναι και αντίστοιχα τα έξοδα), αν ήξερα ότι θα διαβάσω έγκυρα άρθρα παντός ενδιαφέροντος. Αν ήξερα ότι θα έχει και άρθρα τοπικού ενδιαφέροντος θα ήμουν ακόμα πιο ανοικτός για συνδρομή. Το γεγονός μάλιστα πως θα έδινα κάποια χρήματα το μήνα για την ενημέρωσή μου, θα με έκανε απαιτητικό ως προς την ποιότητα και εγκυρότητα των άρθρων. Θα ήθελα, λιγότερα άρθρα με περισσότερη ποιότητα. Διότι η άμεση και μαζική ενημέρωση για πολλά διαφορετικά θέματα καλύπτεται ήδη από διάφορα Διαδικτυακά μέσα. Αυτό που λείπει είναι άρθρα που σε κάνουν να σκέφτεσαι ή άρθρα που καλύπτουν ένα γεγονός από πολλές πλευρές και με λεπτομέρειες. Πολλά από τα χαρακτηριστικά δηλαδή που μερικές φορές έβρισκε κάποιος στα έντυπα μέσα.

Μέχρι το 2020 να μη χρησιμοποιούμε πετρέλαιο

2009-05-02T14:18:00.002+03:00

Παρακολουθώ συχνά ομιλίες από το TED. Σήμερα παρακολούθησα την περιγραφή μιας αρκετά ενδιαφέρουσας προσπάθειας, που προσωπικά ελπίζω να πετύχει. Δείτε το βίντεο παρακάτω. Θα σας περιμένω.

Αυτό που ήθελα να πω είναι πως η χώρα μας θα έπρεπε να είναι πρώτη σε αυτού του είδους τις προσπάθειες. Αν φοβόμαστε τόσο μεγάλες αλλαγές, θα είμαστε πάντα στο τέλος. Δίχως να θέλω να φανώ λαϊκιστής ή περίεργος, η Αρχαία Ελλάδα πρωτοστατούσε, ενώ εμείς τώρα ακολουθούμε όλους τους άλλους λαχανιασμένοι. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές, αλλά δεν κάνουμε κάτι.

Γιατί να μη κάνουμε ό,τι είπε και το Ισραήλ; Να απεξαρτηθεί η χώρα από το πετρέλαιο εντελώς. Δε λέω, έγιναν προσπάθειες με το φυσικό αέριο. Όμως, αυτό είναι αυτό που κάνουν όλοι. Ας κάνουμε κάτι προχωρημένο. Μέχρι το 2020 να είμαστε στις χώρες που δε χρησιμοποιούν πετρέλαιο για την αυτοκίνηση.

Φροντιστήρια

2009-05-02T13:34:00.004+03:00

Όπως δημοσιεύτηκε στο Με Αφορά του Υπουργείου Παιδείας.

Σήμερα θα θίξω το ζήτημα των φροντιστηρίων. Δίχως να θέλω να κουράσω, θα πω πάλι πως σχολείο πήγα πριν από αρκετά χρόνια και δεν ξέρω αν ισχύουν και τώρα τα ίδια.

Στην εποχή μου λοιπόν, οι 20 από τους 30 συμμαθητές μου (της ίδια τάξης), πήγαιναν φροντιστήριο. Ήταν μάλιστα φυσιολογικό και αναμενόμενο να πάνε, διότι διαφορετικά δε θα μπορούσανε να περάσουν τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Κάποιοι ξεκινούσαν ακόμα και από το Γυμνάσιο. Στο Λύκειο δε, ήταν δεδομένο πως θα έπρεπε να πηγαίνεις και σε φροντιστήριο.

Οι γονείς, λοιπόν, εκτός από τη ξένη γλώσσα έπρεπε να πληρώνουν και φροντιστήριο με θέμα ανάλογα τη δέσμη που θα επέλεγε το παιδί τους.

Πάντα μου φαίνονταν παράξενο αυτό και μάλιστα το έβρισκα αντίθετο με την έννοια της δωρεάν Παιδείας. Γιατί να πρέπει οι γονείς μου να πληρώνουν για 3 ή 4 χρόνια φροντιστήριο;

Από την άλλη, αν έπρεπε να περάσω στο Πανεπιστήμιο δίχως να πάω στο φροντιστήριο, τι έπρεπε να κάνω για να μάθω τα “κόλπα” και να πετύχω στις Πανελλαδικές; Αφού, το Λύκειο δεν αρκούσε.

Αποφάσισα πολύ νωρίς λοιπόν, να μην πάω φροντιστήριο, μα ούτε να δώσω και Πανελλαδικές. Μέρος των χρημάτων που εξοικονόμησαν οι γονείς μου το δώσαμε αργότερα για να πάω σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο όπου μπορούσα να επιλέξω ακριβώς το αντικείμενο που ήθελα. Θα μπορούσα να βγω στο εξωτερικό, αλλά προτίμησα να μείνω στην Ελλάδα ενισχύοντας την οικονομία της.

Πέρα από τη δική μου ιστορία, ήθελα να πω πως το Γυμνάσιο/Λύκειο πρέπει να αποδεσμευτούν εντελώς από την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Ίσως αυτό βέβαια να επηρεάζει μια οικονομική δραστηριότητα όπως είναι τα φροντιστήρια, αλλά πιστεύω πως θα πρέπει να γίνει πάραυτα.

Υπάρχει μια πληγή με παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό να σπουδάσουν διότι δε θέλουν να ακολουθήσουν τον παραλογισμό των Πανελλαδικών. Θα πρέπει το εκπαιδευτικό μας σύστημα Δημόσιο και Ιδιωτικό να έρθει σε ένα τέτοιο επίπεδο, ώστε να είναι πολύ δύσκολο σε κάποιον να επιλέξει το εξωτερικό.

Ένα βήμα λοιπόν, είναι η κατάργηση των φροντιστηρίων ή τουλάχιστον ο περιορισμός τους σε παιδιά που έχουν κάποιες δυσκολίες, αλλά όχι για προετοιμασία για Πανελλαδικές. Επίσης, η κατάργηση οποιασδήποτε σύνδεσης της δραστηριότητας του Λυκείου με τον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

Βαρεμάρα

2009-04-30T00:26:00.001+03:00

Όπως δημοσιεύτηκε στο Με Αφορά του Υπουργείου Παιδείας.

Ονομάζομαι Πέτρος Αμοιρίδης και όταν πήγαινα σχολείο το ημερολόγιο έγραφε δεκαετία 80. Δε θα μπορέσω να γράψω τα πάντα σε ένα άρθρο. Οπότε θα επανέλθω προσεχώς με νέα άρθρα.

Σήμερα θα θίξω το θέμα της “βαρεμάρας”. Το ξέρω πως το συγκεκριμένο blog δημιουργήθηκε από το Υπουργείο, αλλά επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω πιο απλή γλώσσα.

Χωρίς να ξέρω αν άλλαξε η κατάσταση από τη δεκαετία 80 μέχρι τώρα, θα υποθέσω λόγω Ελλάδας πως δεν άλλαξε. Υποθέτω κάτι τέτοιο, όχι από γενικολογία, απαισιοδοξία και γενικό αφορισμό. Περισσότερο, διότι στατιστικά τα περισσότερα πράγματα στη χώρα μας αλλάζουν με ρυθμό χελώνας. Π.χ. Ακόμα συζητάμε σε γνωστές εκπομπές γιατί η περιφέρεια δεν έχει γρήγορη (ή έστω απλή) σύνδεση στο Διαδίκτυο.

Ένα πρόβλημα λοιπόν που είχα εγώ ως μαθητής ήταν πως σε κάποια μαθήματα ένοιωθα τόση “βαρεμάρα” ώστε 10 λεπτά μετά την έναρξη της παράδοσης να κρατάω με το ζόρι ανοικτά τα μάτια μου. Προσπαθώντας να αναζητήσω την αιτία, αναρωτιέμαι:

Έφταιγα εγώ; Εγώ ήμουν αυτός που για κάποιο λόγο δεν ήθελα να ακούσω για το συγκεκριμένο μάθημα; Η απάντηση είναι όχι, διότι υπήρχαν μαθήματα στα οποία ήμουν συνέχεια ξύπνιος. Εξάλλου, ακόμα στα προβληματικά μαθήματα, το θέμα τους (π.χ. Φυσική) δε με άφηνε αδιάφορο. Το αντίθετο μάλιστα.

Μήπως έφταιγε ο καθηγητής; Με τα χρόνια έφτασα να πιστεύω αυτό. Για κάποιο λόγο, κάποιοι καθηγητές κρατούσαν συνέχεια το ενδιαφέρον μου σε υψηλά επίπεδα και κάποιοι άλλοι καθόλου.

Το πρόβλημα της Παιδείας είναι πολύπλευρο. Θα πρέπει να πιάσουμε το κουβάρι του νήματος όμως από κάποια άκρη για το ξετυλίξουμε. Μια άκρη είναι οι καθηγητές. Πρέπει να εντοπίσουμε τις αιτίες που οδηγούν κάποιους καθηγητές να βαριούνται τη ζωή τους όταν παραδίδουν.

Δε θέλω σε καμία περίπτωση αυτό να θεωρηθεί κατηγορία απέναντι στους καθηγητές. Αντίστοιχα, μπορώ να γράψω και για τους ίδιους τους μαθητές (όλοι ήμασταν κάποτε). Απλά πρέπει από κάπου να αρχίσουμε.

Νομίζω λοιπόν πως οι καθηγητές θα πρέπει να δώσουν το παράδειγμα και να ωθήσουν τους μαθητές και να τους κάνουν να θέλουν να πηγαίνουν στο σχολείο όχι από υποχρέωση αλλά επειδή τους αρέσει.

Ποια είναι η γνώμη σας; Γιατί υπήρξαν/υπάρχουν καθηγητές που βαριούνται τη ζωή τους;

Με αφορά

2009-04-30T00:23:00.007+03:00

Χθες ανακάλυψα ένα νέο site του Υπουργείου Παιδείας, όπου μπορεί όποιος θέλει να γράφει άρθρα γύρο από την Παιδεία στον τόπο μας, με απόψεις και προτάσεις βελτίωσής της.

Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω κάποια άρθρα και εγώ, αλλά τα δημοσιεύσω και σε αυτό το blog διότι δεν ξέρω για πόσο καιρό θα υπάρχει το site του Υπουργείου.

Άρθρα:

Διαβάσεις πεζών δίχως φανάρι

2009-02-26T18:26:00.002+02:00

Κάποιοι Δήμοι, τους οποίους συγχαίρω, δημιουργούν διαβάσεις στους δρόμους για πεζούς δίχως φανάρι.

Οι οδηγοί, φυσικά, νομίζουν πως αυτές οι διαβάσεις βρίσκονται εκεί, για να τους βοηθάνε να στοχεύσουν καλύτερα τους πεζούς που προσπαθούν να περάσουν το δρόμο. Στην πραγματικότητα φίλοι οδηγοί, οι διαβάσεις αυτές βρίσκονται για άλλον λόγο. Βρίσκονται εκεί για να μας θυμίσουν πως πρέπει να σταματήσουμε, αν παρατηρήσουμε πως περιμένουν πεζοί να διασχίσουν το δρόμο. Όχι να πάμε πιο γρήγορα, κορνάροντας και βρίζοντας που τόλμησε ένας πεζός να περάσει από τη διάβαση. Δεν κερδίζουμε πόντους αν φερόμαστε σαν βόδια.

Φυσικά στην Ελλάδα 9 στους 10 οδηγούς δε σταματάνε και επίσης οι 5 από τους 9 πιστεύουν πως προτεραιότητα έχει το αυτοκίνητο. Ο κίνδυνος φυσικά παραμονεύει και οι συγκεκριμένοι οδηγοί μπορεί να πατήσουν κάποιον πεζό στην προσπάθειά τους να "δώσουν ένα μάθημα" στον πεζό που τόλμησε να περάσει το δρόμο αψηφώντας τα αυτοκίνητα. Αφήστε που και ο ένας που σταματάει, το ξανασκέφτεται λόγω του "λουσίματος" που τρώει από τα αυτοκίνητα που είναι πίσω του: "Γιατί σταματάς ρε βλάχο" και άλλα παρόμοια.

Όταν ταξίδεψα στην Κύπρο πριν πολλά χρόνια, παρατήρησα πως εκεί οι δρόμοι στις πόλεις είχαν πολλές διαβάσεις δίχως φανάρι. Επίσης, όταν στάθηκα σε μια από αυτές, παρατήρησα πως αμέσως το επόμενο αυτοκίνητο σταμάτησε για να περάσω. Στην αρχή σκέφτηκα, τυχαίο θα είναι... ο συγκεκριμένος οδηγός θα ήταν ιδιαίτερα ευγενικός. Όμως, αργότερα κατάλαβα πως αυτός ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση όπως στην Ελλάδα. Μέχρι και ασθενοφόρο σταμάτησε (εντάξει δεν κουβαλούσε ασθενή) για να περάσω. Εδώ στην Ελλάς και δίχως ασθενή, μπορεί να σε πατήσει.

Εδώ λοιπόν, οι οδηγοί (και δε βγάζω τον εαυτό μου από έξω) πρέπει να μάθουμε τα εξής για αρχή:

Να μην οδηγούμε επιθετικά.
Μέσα στην πόλη δε χρειάζεται να τρέχουμε. Μάλιστα στατιστικά δεν φτάνεις πιο γρήγορα όταν οδηγείς νευρικά και γρήγορα, ειδικά μέσα στην πόλη.
Στις διαβάσεις δίχως φανάρια, σταματάμε όταν δούμε ότι υπάρχει πεζός που θέλει να τις διασχίσει.

Μόνο αυτά να κάνουμε, καταρχήν θα μειώσουμε δραματικά το άγχος μας και τις πιθανότητες να πεθάνουμε από καρδιά. Δείτε το τουλάχιστον εγωιστικά, ότι δηλαδή κάνουμε καλό στον εαυτό μας και όχι στους άλλους.

Χάλια δρόμοι

2009-02-09T05:18:00.004+02:00

Αυτό είναι κλασσικό στην Ελλάδα. Αν μου έδιναν 1 cent κάθε φορά που συναντούσα κακοτεχνία, λακκούβα ή παλιά άσφαλτο στις διαδρομές που κάνω θα ήμουν πλουσιότερος και από τον Bill Gates.

Οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι πονεμένη ιστορία. Ακόμα και η φρέσκια άσφαλτος, μπορεί σε ένα μήνα να αρχίσει να παραμορφώνεται. Το μεγάλο ερώτημα είναι: Πως πληρώνουμε για τους δρόμους μας; Αυτό που ξέρω είναι πως τα τέλη κυκλοφορίας είναι μια πηγή εσόδων για το κράτος, μέρος του οποίου λογικά θα πηγαίνει για να κρατάει τους δρόμους μας σε μια άλφα κατάσταση

Η κατάσταση αυτή είναι για το ανάθεμα. Γιατί; Δεν είναι αρκετά τα χρήματα; Δεν υπάρχει καλή διαχείριση; Τα τρώει κάποιος;

Αν η ποιότητα των δρόμων αυξανόταν 2 φορές στους τομείς:

Ποιότητα ασφάλτου
Σωστές κλίσεις στις στροφές
Φρεσκοβαμμένες λωρίδες με φωσφορούχο χρώμα σε σημεία που δε φωτίζονται τη νύχτα.
Σωστή σήμανση με πινακίδες

Πόσα ατυχήματα θα γλιτώναμε; Κάθε ατύχημα κοστίζει χρήματα στο κράτος. Πέρα από το ανθρωπιστικό του θέματος δεν μπορείς να πεις πως δεν υπάρχει συμφέρον από τη μεριά του κράτους για να μειωθούν τα ατυχήματα.

Γιατί όταν διαλέγουμε για ποιο λόγο θα διαμαρτυρηθούμε κάνοντας πορείες, κλείνοντας τους δρόμους, κάνοντας απεργίες ή ψηφίζοντας στις εκλογές, οι λόγοι δεν είναι οι δρόμοι ή άλλα "ασήμαντα" πράγματα σαν τους δρόμους... αλλά περισσότερο το πόσο εύκολο είναι να μπούμε στο δημόσιο ή το πόσο το κράτος ελέγχει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ώστε να είναι σαν το δημόσιο;

Μερικές ερωτήσεις. Δεν έχω τις απαντήσεις σε όλα, αλλά σίγουρα βοηθάνε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω.

Mobile Internet

2008-11-24T00:36:00.002+02:00

Πριν αρκετό καιρό είχα αγοράσει ασύρματο Internet 3G για τον φορητό μου. Το συμβόλαιο ήταν το ελάχιστο για 12 μήνες. Στην πορεία διαπίστωσα πως δεν το πολύ χρησιμοποιώ, οπότε αποφάσισα να το διακόψω, ξεχνώντας πως αυτό είναι για 12 μήνες και πως εγώ βρισκόμουν στον όγδοο μήνα ακόμα.

Πάω χαρωπός λοιπόν ένα πρωί σε ένα από τα υποκαταστήματα της εταιρείας και περιμένω στην ουρά. Μετά από κάποια ώρα, άλλη μια ξινή υπάλληλος που βαριέται τη ζωή της και που το μυαλό της δε λειτουργεί τόσο καλά ώστε να καταλάβει πως η δουλειά που διάλεξε δεν της ταιριάζει και πως θα πρέπει αντί να παρουσιάζει τη ξινή της φάτσα σε άτυχους σαν εμένα, να πάει να βρει τι της αρέσει σε αυτή τη ζωή μήπως και γλιτώσουμε οι δύστυχοι... με φωνάζει. Ελάτε κύριε; Τι θέλετε; Με ρωτάει και στο μυαλό μου μεταφράζονται τα μουρμουρητά της ως "Έλα ρε βλάκα; Τι θέλεις και εσύ πρωί πρωί; Τώρα θα ήθελα να βλέπω Όμορφο Κόσμο το Πρωί και κάθομαι εδώ να ακούω ηλίθιους πελάτες σαν εσένα". Καλημέρα σας; Λέω ευγενικά. Θα ήθελα να διακόψω τη σύνδεσή μου. Βλέπει, τι σύνδεση έχω και μου απαντάει κοφτά: "Δε γίνεται, είναι συμβόλαιο 12 μηνών."

Εκεί θυμάμαι ότι όντως όταν το αγόρασα, αγόρασα 12 μήνες συμβόλαιο. Μάλιστα, λέω. Δηλαδή, δεν μπορώ να το κόψω; Μου λέει: "Χμμμ, ναι μπορείτε αν πληρώσετε όλο το ποσό που απομένει".

Συμπέρασμα: Αυτό που είπες στην αρχή, ξινή, δηλαδή ότι δε γίνεται να διακόψω... δεν ισχύει. Αφού μου λες τώρα ότι γίνεται αν πληρώσω ό,τι απομένει. Άρα, το σχόλιό σου έγινε για να με τρομάξει και να με εκδικηθείς που ήρθα πρωί πρωί να σε απασχολήσω. Αφού εσύ αντί να εξυπηρετήσεις εμένα, με χαμόγελο, όπως δείχνει η τεράστια αφίσα ενός μοντέλου που έχεις πίσω σου, προτιμάς να μη πατάει κανένας πελάτης για να πίνεις τον καφέ σου και να ανταλλάσσεις διάφορες ευφυολογίες με τους υπόλοιπους εξίσου δυστυχείς υπαλλήλους.

Λέω και εγώ λοιπόν, πως θέλω να πληρώσω για να το διακόψω. Την ρωτάω αν μπορώ να πληρώσω με πιστωτική γιατί εκείνη τη στιγμή δεν είχα μετρητά μαζί μου. Μου απαντάει πως δε γίνεται. Μπορώ, λέει, να πληρώσω τους λογαριασμούς με πιστωτική, αλλά δεν μπορώ να εξοφλήσω μελλοντικές οφειλές με πιστωτική. WTF! Λέω από μέσα μου φυσικά.

Δηλαδή, ανάλογα τον λόγο, μπορεί κάποιος να πληρώσει με πιστωτική ή όχι. Ωραία, εν έτη 2008 οι Ελληνικές εταιρείες ακόμα σε ταλαιπωρούν.

Κτηματολόγιο

2008-11-23T23:42:00.004+02:00

Εντάξει, δε λέω... πήγα και εγώ όπως αρκετοί την προτελευταία ημέρα. Συνεπώς, για οποιαδήποτε αναποδιά, όπως έλλειψη κάποιων δικαιολογητικών, ο μόνος που θα μπορούσε να κατηγορηθεί είμαι εγώ. Τι γίνεται όμως όταν φταίει η έλλειψη ενημέρωσης του υπαλλήλου που καταχωρεί τη δήλωσή σου;

Πάω λοιπόν, μπαίνω μέσα στην αίθουσα όπου στεγάζεται το Κτηματολόγιο Νεάπολης, και βλέπω κόσμο δεξιά και αριστερά. Άλλος έψαχνε κάτι σαν χαμένος, δίπλα ήταν δύο μεγάλα τραπέζια με πολλά χαρτιά επάνω και κόσμο σκυμμένο να γράφουν. Δεξιά είχε αραδιασμένες καρέκλες όπου κάθονταν, υπέθεσα αυτοί που περίμεναν τη σειρά τους. Ευθεία στο βάθος είχε πολλά γραφεία με υπαλλήλους που εξυπηρετούσαν τον κόσμο. Για να περάσεις από αυτούς, διαπίστωσα πως έπρεπε να φωνάξει ένας τύπος το νούμερό σου.

Που είναι το νούμερο, όμως; Γυρίζω δεξιά, γυρίζω αριστερά... τίποτα. Γυρίζω πίσω μου και βλέπω ένα πράγμα με χαρτάκια που μπορούσες να τα κόψεις. Έκοψα ένα και βλέπω Ε14. Χμμμ, αναρωτιέμαι, αφού ακούω να φωνάζουν 74 και 75... πως είναι δυνατόν να έχω το 14; Χάλασε το μηχάνημα; Ρωτάω κάτι θείες εκεί, και διαπιστώνω πως οι αριθμοί δεν είναι σκέτοι αριθμοί αλλά έχουν και ένα γράμμα μπροστά τους. Για κάθε γράμμα της αλφαβήτου έχει 100 αριθμούς. Οπότε, αυτό που άκουγα να φωνάζει ο τύπος ήταν το D74, D75... Συνεπώς, ήμουν κοντά. Ευτυχώς δηλαδή. Αφού το διαπίστωσα αυτό, πήγα στις καρέκλες να βρω μια να κάτσω.

Μετά από περίπου 30-40 λεπτά, ήρθε η σειρά μου. Έπρεπε να καταθέσω δύο δηλώσεις. Μια δική μου και μια της συζύγου μου. Για τη σύζυγο είχα πληρεξούσιο. Πάω στην χαρωπή, εχμμμ, όχι και τόσο χαρωπή υπάλληλο η οποία μου ζητάει τα δικαιολογητικά και μου λέει ότι πρέπει να έχω και την ταυτότητα της συζύγου. Λέω, δεν την έχω για να μου απαντήσει πως αν δεν την έχω δεν μπορώ να καταθέσω τη δήλωση της συζύγου αλλά μόνο τη δική μου. Καταθέτω τη δική μου δήλωση και φεύγω... Τηλεφωνώ μήπως και μπορούν να μου στείλουν την ταυτότητα με fax, αλλά δεν υπάρχει η δυνατότητα... οπότε αποφασίζω να φύγω και να πάω ξανά την άλλη μέρα... να χάσω το χρόνο μου.

Πριν φύγω όμως, κάτι με ώθησε να ξαναπάω και να ρωτήσω αν υπάρχει άλλος τρόπος. Αυτή τη φορά δεν πήγα στη χαρωπή υπάλληλο. Πήγα στον τύπο που φώναζε τους αριθμούς, διότι προηγουμένως είχα παρατηρήσει πως διάφοροι τον ρωτούσαν διάφορα και αρκετές φορές γνώριζε την απάντηση. Οπότε, πάω και τον ρωτάω αν μπορώ κάπως να κλείσω ραντεβού ακόμα και μετά το πέρας της προθεσμίας. Γιατί; Με ρωτάει. Ποιο είναι το πρόβλημα; Του περιγράφω την κατάσταση και μου λέει: "Μα δε χρειάζεται ταυτότητα, αν το συμβόλαιο αναγράφει τον αριθμό της!"... Σίγουρα; Τον ρωτάω. Δε θα το ήξερε η υπάλληλος; Επιμένω.

Βλέπετε, ακόμα και μετά τη διαβεβαίωσή του, ήμουν τόσο αφελής διότι πίστευα πως αποκλείεται μια υπάλληλος του Κτηματολογίου, να ήθελε να με ταλαιπωρήσει τόσο πολύ. Ήμουν σίγουρος πως λάθος έκανε ο αριθμοκράχτης και όχι η υπάλληλος. Εκείνη την ώρα, διακόπτει τις σκέψεις μου και μου λέει να πάμε ξανά στην υπάλληλο αυτή τη φορά μαζί για της εξηγήσει. Πάμε, της εξηγεί και όντως αποδεικνύεται πως η υπάλληλος είχε μπαγιάτικες οδηγίες! Γ@#$% την τρέλα μου σκέφτομαι μέσα μου. Τι πήγα να πάθω! Όχι μόνο η υπάλληλος ήθελε να με ταλαιπωρήσει, όχι μόνο το ανακάλυψα κατά λάθος, αλλά μόλις την διαφώτισε ο αριθμοκράχτης, άρχισε να αμύνεται ξυνίζοντας ακόμα περισσότερο την ήδη ξυνισμένη φάτσα της και λέγοντας "Ε καλά και τι να κάνω τώρα; Είμαι απασχολημένη. Να περιμένει! (σε εμένα αναφέρθηκε)". Ναι μωρή! Θα περιμένω. Χίλιες φορές να περιμένω άλλα 10 λεπτά, παρά να χάσω εξαιτίας σου άλλες 3 ώρες από τη ζωή μου.

Τέλος πάντων, αφού περίμενα λίγο, άδειασε μια διπλανή υπάλληλος, στην οποία πήγα και έκανε τη δεύτερη δήλωση για τη σύζυγο. Εκεί ξεμπέρδεψα και με αυτό το πράγμα που ονομάζεται Κτηματολόγιο. Άλλο κακό να μη μας βρει.

Δείτε που βρίσκεται ένα πλοίο σε πραγματικό χρόνο

2008-03-26T16:16:00.002+02:00

Πολύ καλή προσπάθεια ολοκλήρωσης με Google Maps! Εμφανίζει τον χάρτη της Ελλάδος με όλα τα πλοία τα οποία βρίσκονται σε κάποιον σταθμό λήψης AIS που συνδέεται με το σύστημα. Όταν πηγαίνουμε επάνω στο σημείο που αναπαριστά ένα πλοίο βλέπουμε το όνομά του και την τρέχουσα ταχύτητα.

Μπορουμε να αναζητήσουμε λιμάνια και πλοία και να φιλτράρουμε τους τύπους των πλεούμενων που θέλουμε να φαίνονται επάνω στον χάρτη.

Η θέληση

2008-03-22T16:52:00.001+02:00

Τι θα σε έκανε να κάνεις ό,τι και το ζευγάρι που χορεύει για να φτάσεις στο ίδιο υψηλό επίπεδο στον τομέα σου;

Η αντίληψη της ταχύτητας

2008-03-22T16:43:00.001+02:00

Η αντίληψη της ταχύτατης απόκρισης ενός συστήματος είναι σημαντικότερη από το αν ένα σύστημα είναι γρήγορο ή όχι. Αυτό φάνηκε στα Windows Vista στο παράθυρο που εμφανίζεται όταν ζητάμε να αντιγραφούν μερικά αρχεία από ένα σημείο σε ένα άλλο.

Ενώ η ομάδα ανάπτυξης του λειτουργικού βελτίωσε τον αλγόριθμο αντιγραφής, επειδή άλλαξε η χρονική στιγμή κατά την οποία εξαφανίζεται το παράθυρο σε σχέση με τα XP, o χρήστης πιστεύει ότι στα Vista η αντιγραφή είναι πιο αργή. Στη πραγματικότητα τα Vista είναι πιο γρήγορα. Απλώς στα XP, το παράθυρο εξαφανίζεται πριν τελειώσει όλη η διαδικασία, η οποία συνεχίζεται στο υπόβαθρο.

Μια έρευνα που έχει γίνει αποκαλύπτει πως ένας απλός κανόνας τον οποίο μπορείτε να ακολουθείτε όταν σχεδιάζετε μια χρονοβόρα διαδικασία είναι:

Να υπάρχει μια μπάρα προόδου που να γεμίζει ομαλά και προοδευτικά.
Η μπάρα προόδου να γεμίζει πιο γρήγορα όσο πλησιάζει το τέλος.

Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στα αγγλικά.

Στέρευσαν τα κανάλια

2008-03-22T15:41:00.000+02:00

Τελευταία παρατηρώ μερικές εκπομπές ψυχαγωγίας. Ολοένα και περισσότερο καλούν άτομα από το χώρο της τηλεόρασης από διάφορες εκπομπές. Τι σημαίνει αυτό;

Μήπως ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει πόσο χαμηλής ποιότητας τηλεόραση έχουμε; Μήπως γεμίσαμε άσκοπες εκπομπές που υπάρχουν μόνο για να γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο;

Παράδειγμα ειδήσεων: 5 δημοσιογράφοι και 1 καλεσμένος.

Παράδειγμα πρωινάδικου: 4 παρουσιαστές, 10 γλάστρες, 3 καλεσμένοι από άλλα ή το ίδιο κανάλι και 1 καλεσμένος από άλλο χώρο.